Ελλάδα 2.0: Έγινε είδηση ότι πήγαν Θεσσαλονίκη με το τρένο τα στελέχη του Υπουργείου

Όταν γίνεται είδηση ότι τα στελέχη του Υπουργείου πήγαν Θεσσαλονίκη με το τρένο, τότε δεν μιλάμε για προοδευτικό κράτος. Μιλάμε για θεατρική παράσταση. Δεν είναι αστείο, δεν είναι απλώς γελοίο — είναι προκλητικό. Σε μια χώρα που οι πολίτες δεν θα ξεχάσουν ποτέ τα Τέμπη, δεν χρειάζεται να θυμίσουμε τι έγινε. Οι 57 άνθρωποι δεν είναι αριθμός, είναι φωνές που κόπηκαν επειδή το σύστημα λειτουργούσε χειροκίνητα, χωρίς σηματοδότηση, με την τεχνολογία ενός άλλου αιώνα. Και τώρα, δύο χρόνια μετά, μας δείχνουν φωτογραφίες από στελέχη που πήραν το Intercity, για να πούμε όλοι με ανακούφιση «α, εντάξει, πάνε και αυτοί, άρα είναι ασφαλές». Δεν είναι.

Αυτό που πραγματικά βλέπουμε δεν είναι εμπιστοσύνη στο σύστημα, είναι σκηνοθεσία. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι ακόμη κι αν είχαμε το χειρότερο σιδηροδρομικό σύστημα στον πλανήτη —και ίσως το έχουμε— η διαδρομή των στελεχών θα ήταν 100% ασφαλής. Όχι γιατί το τρένο είναι ασφαλές, αλλά γιατί για να μετακινηθούν, θα σταματούσαν τα πάντα. Θα ακύρωναν άλλα δρομολόγια, θα έκλειναν γραμμές, θα ενεργοποιούσαν χειροκίνητες επιτηρήσεις, θα έβαζαν ανθρώπους σε κάθε στροφή των γραμμών. Όχι επειδή έτσι λειτουργεί το σύστημα για όλους, αλλά επειδή δεν μπορεί να ρισκάρει το σύστημα όταν έχει πάνω του τους ίδιους του τους διαχειριστές.

Την ίδια στιγμή, χιλιάδες πολίτες συνεχίζουν να ταξιδεύουν κάθε μέρα στην Ελλάδα με αυτό το «σύστημα». Με τρένα που κινούνται στα τυφλά, με σταθμούς που δεν έχουν καν βασική πληροφόρηση, με μηχανοδηγούς που βασίζονται σε φωνητικές εντολές αντί για αυτοματισμούς. Και το κράτος αντί να ντρέπεται, το παρουσιάζει ως πρόοδο το ότι κάποιος επιβιβάστηκε. Λες και το τρένο έγινε υποδομή επειδή το πάτησε ένα κυβερνητικό παπούτσι.

Αυτή είναι η Ελλάδα 2.0 που μας έχουν τάξει. Η Ελλάδα στην οποία μια μετακίνηση γίνεται επιχείρημα. Δεν υπάρχει πρόοδος, υπάρχει μόνο προσποίηση. Πίσω από κάθε φωτογραφία, πίσω από κάθε δήλωση, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αλλαγή. Μόνο το ίδιο αρχαίο σύστημα, καμουφλαρισμένο με επικοινωνιακή πούδρα. Μας δείχνουν πως “το πήραν και οι δικοί μας”, αλλά δεν μας λένε τι χρειάστηκε να σταματήσει για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια τους. Δεν μας λένε ότι ο απλός επιβάτης παίζει κορώνα-γράμματα κάθε του διαδρομή.

Γιατί μέχρι το 2027, όπως έχει δεσμευτεί ο Μητσοτάκης, δεν θα έχουμε ασφαλή σιδηρόδρομο. Αυτή είναι η επίσημη υπόσχεση: ότι σε δύο χρόνια από τώρα, ίσως το ελληνικό τρένο να μην είναι ρωσική ρουλέτα. Μέχρι τότε, αν δεν είσαι υπουργός, στέλεχος υπουργείου ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός, παίρνεις το ρίσκο. Κάθε φορά που πατάς στο βαγόνι, το κάνεις με την αμφιβολία αν θα φτάσεις. Αυτό δεν είναι καθημερινότητα. Είναι διαρκής δοκιμασία.

Η προβολή αυτής της διαδρομής σαν να είναι κάποιο success story, δείχνει ακριβώς πόσο μακριά από την πραγματικότητα βρίσκεται η πολιτική εξουσία. Αντί να ντρέπονται που το τρένο είναι ακόμα υπό προϋποθέσεις επικίνδυνο για τον μέσο πολίτη, φωτογραφίζονται μπροστά του σαν να εγκαινιάζουν νέο αεροδρόμιο. Δεν πήγαν Θεσσαλονίκη για να δοκιμάσουν το σύστημα. Πήγαν για να το φωτογραφίσουν. Και αν αύριο κάποιος πολίτης δεν επιστρέψει ποτέ από ένα ταξίδι που ξεκίνησε με καλές προθέσεις, δεν θα υπάρχει καμία κάμερα εκεί. Καμία selfie. Καμία ανάρτηση.

Αυτό είναι το τραγικότερο όλων.