Έμεινε ορφανός στα 11. Χρεωκόπησε δύο φορές. Πέθανε τραπεζίτης στο Λονδίνο. Και τα άφησε όλα πίσω του στην Ελλάδα.

Το 1841, ένα παιδί 11 ετών στο Αργοστόλι κοιτάζει τη θάλασσα και δεν έχει πια πατέρα, ούτε χρήματα, ούτε οικογενειακές επιχειρήσεις. Ο Μαρίνος Κοργιαλένιος, γόνος κάποτε εύπορης οικογένειας, βρίσκεται ξαφνικά μόνος. Στα 16 του, φεύγει από την Κεφαλονιά. Το ταξίδι του ξεκινά από τη Σμύρνη, χωρίς καμία βεβαιότητα πως θα τελειώσει με επιστροφή.

Στη Σμύρνη εργάζεται ως απλός υπάλληλος. Φεύγει για την Οδησσό, χτίζει εμπόριο με σιτηρά. Στη Μασσαλία δημιουργεί εταιρεία, παντρεύεται κόρη μεγαλέμπορου. Και ξαφνικά, όλα καταρρέουν. Μια λάθος επένδυση. Μια δεύτερη χρεωκοπία. Η νίκη μοιάζει μακρινή. Ξεκινάει ξανά απ’ το μηδέν.

Το 1872 εγκαθίσταται στο Λονδίνο. Ξεκινά από υπάλληλος τράπεζας. Ξεχωρίζει. Το 1875 γίνεται συνδιευθυντής σε μεγάλη τράπεζα. Ίδρυσε δική του. Κάνει επενδύσεις, ξεπερνά τις κρίσεις. Χτίζει πάλι από την αρχή μια τεράστια περιουσία. Χωρίς να λησμονήσει ποτέ την Ελλάδα. Ούτε την Κεφαλονιά.

Ο Κοργιαλένιος δεν απέκτησε ποτέ παιδιά. Αλλά έκανε κάτι πιο σπάνιο: έφτιαξε θεσμούς για παιδιά. Άφησε τεράστια ποσά για τη δημιουργία σχολείων, υποτροφιών, νοσοκομείων. Στήριξε τον βασιλιά Γεώργιο, το Νοσοκομείο Παίδων, την ανέγερση Πινακοθήκης, ακόμα και την ίδρυση επαγγελματικής σχολής στο Αργοστόλι.

Ζήτησε να ιδρυθεί πρότυπο σχολείο στην Αττική, σαν τα βρετανικά. Να εκπαιδευτούν οι Έλληνες όπως οι Άγγλοι. Και το έκανε χωρίς να ζητήσει τίποτα πίσω. Χωρίς να επιστρέψει ο ίδιος. Μόνο το σώμα του γύρισε. Το 1911 πέθανε στο Λονδίνο. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Κεφαλονιά. Εκεί που είχε ξεκινήσει χωρίς τίποτα.

Δεν άφησε απογόνους. Άφησε κληροδοτήματα. Δεν άφησε επιγραφές. Άφησε κοινωφελή έργα. Δεν έδωσε συνεντεύξεις. Άφησε παράδειγμα. Ορφανός, χρεωκοπημένος, μετανάστης. Και στο τέλος, ένας ευεργέτης που τα έδωσε όλα πίσω στην πατρίδα του, χωρίς κανείς να του το ζητήσει.