Έριξε στην αγορά 80 εκατομμύρια σε χρυσό και ασήμι και κατέστρεψε την Ελλάδα

Όταν ο Αλέξανδρος μπήκε στην Περσέπολη, τα θησαυροφυλάκια των Αχαιμενιδών ήταν γεμάτα μέχρι το ταβάνι. Χρυσά τάλαντα, ασημένιοι δίσκοι, σφραγισμένα νομίσματα και κρυμμένοι θησαυροί αιώνων έπεσαν στα χέρια του. Η συνολική λεία των εκστρατειών του ξεπέρασε τα 180.000 τάλαντα, ποσό που σε σημερινές μονάδες ξεπερνά τα 80 εκατομμύρια νομίσματα σε πολύτιμα μέταλλα. Κανένα άλλο έθνος δεν είχε δει τέτοια ρευστότητα τόσο απότομα.

Αυτός ο χείμαρρος πλούτου, αντί να δημιουργήσει ευημερία, λειτούργησε σαν να έριξαν πετρέλαιο στη φωτιά. Τα αργυρά και χρυσά νομίσματα πλημμύρισαν την αγορά, ανέβασαν τις τιμές, αποδυνάμωσαν την αξία της εργασίας και ενίσχυσαν την τάση για καταναλωτική ζωή χωρίς παραγωγική βάση. Οι πόλεις άρχισαν να ζουν με δανεικά και οι πολίτες με πολυτέλεια που δεν μπορούσε να στηριχτεί.

Η παραδοσιακή πόλις-κράτος, με τους θεσμούς, τις συνελεύσεις και τη συμμετοχή των πολιτών, υποχώρησε. Τη θέση της πήραν οι βασιλείς, τα παλάτια και οι αυλές με αυλοκόλακες, μάντεις και μάγους. Η ξαφνική ευμάρεια γέννησε νέο κύμα δεισιδαιμονίας. Στην Αίγυπτο, στη Συρία, ακόμα και στην Αθήνα, οι άνθρωποι άρχισαν να φοβούνται περισσότερο τα άστρα και τις μοίρες, παρά τους νόμους.

Οι στρατοί έγιναν επαγγελματικοί και όχι πολιτικοί. Οι πολίτες δεν πολεμούσαν πια για την πατρίδα, αλλά για μισθό. Οι πόλεις εξαγοράζονταν, οι πολιτικές αποφάσεις λαδώνονταν. Το ασήμι που απελευθέρωσε ο Αλέξανδρος έφερε αστάθεια και πολιτική παράλυση. Οι ισχυροί έγιναν πιο ισχυροί. Οι φτωχοί, πιο ευάλωτοι.

Το πιο ειρωνικό ήταν ότι όλα αυτά ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο που πέθανε νέος, χωρίς να προλάβει να δει τη διάλυση του κόσμου που δημιούργησε. Ο ελληνιστικός κόσμος δεν ήταν συνέχεια της κλασικής Ελλάδας. Ήταν η πολυτελής παρακμή της. Ένα παλάτι χτισμένο πάνω σε στοίβες χρυσού που κάποτε ανήκε στους Πέρσες.