Έσωσε ζωές στην Κατοχή στην Ελλάδα, αλλά η Γκεστάπο δεν κατάφερε να την ανακρίνει γιατί ήταν κωφή

Στην καρδιά της κατεχόμενης Αθήνας, μια πριγκίπισσα γεννημένη σε παλάτια έγραφε τη δική της ιστορία αντίστασης. Η Πριγκίπισσα Αλίκη του Μπάττενμπεργκ, μητέρα του Πρίγκιπα Φιλίππου και πεθερά της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’, δεν ήταν μια τυπική γαλαζοαίματη. Αντί να απομονωθεί σε έναν κόσμο πολυτέλειας, βγήκε στους δρόμους της πεινασμένης Αθήνας, βοηθώντας φτωχούς, άστεγους και κυνηγημένους. Και όταν ήρθε η στιγμή, ρίσκαρε τη ζωή της κρύβοντας Εβραίους, υπό το βλέμμα των ναζί κατακτητών.

Η ιστορία της ξεκινά από την παιδική της ηλικία, όταν γεννήθηκε κωφή. Δεν άφησε ποτέ την αναπηρία της να την περιορίσει. Έμαθε να διαβάζει τα χείλη σε πολλές γλώσσες και ανέπτυξε έντονη κοινωνική συνείδηση. Όταν η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο και η Αθήνα βρέθηκε υπό γερμανική κατοχή, η Αλίκη αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Αντίθετα, έμεινε και χρησιμοποίησε τη θέση της για να προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια.

Στο σπίτι της, στην καρδιά της Αθήνας, η Πριγκίπισσα έκρυψε την εβραϊκή οικογένεια Κοέν, σώζοντάς τους από βέβαιο θάνατο. Το 1943, όταν η Γκεστάπο άρχισε να υποψιάζεται ότι μπορεί να εμπλέκεται σε αντιστασιακές ενέργειες, της ζήτησαν να παρουσιαστεί για ανάκριση. Οι ναζί δεν ήξεραν όμως ότι η Αλίκη ήταν κωφή. Όταν οι Γερμανοί στρατιωτικοί τη ρώτησαν αν γνώριζε κάτι για τη βοήθεια προς τους Εβραίους, η Πριγκίπισσα προσποιήθηκε ότι δεν μπορούσε να ακούσει τις ερωτήσεις τους. Οι αξιωματικοί, θεωρώντας την ανίκανη να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις, την άφησαν ήσυχη, αγνοώντας ότι κάτω από τη στέγη της έκρυβε ζωές.

Μετά το τέλος του πολέμου, η Πριγκίπισσα Αλίκη αναγνωρίστηκε ως “Δίκαιη των Εθνών” από το Γιαντ Βασέμ, το Ισραηλινό Μουσείο του Ολοκαυτώματος. Παρόλα αυτά, η ίδια δεν επιδίωξε ποτέ τιμές ή δημοσιότητα για τις πράξεις της. Έζησε απλά, φορώντας μοναστικά ρούχα τα τελευταία χρόνια της ζωής της, και όταν πέθανε, εκπληρώθηκε η επιθυμία της να ταφεί στην Ιερουσαλήμ, κοντά στους Αγίους Τόπους που τόσο αγαπούσε.