Έστειλαν αρτιμελείς παίκτες στους Παραολυμπιακούς και κατέκτησαν το χρυσό
Η Ισπανία κέρδισε το χρυσό στο μπάσκετ στους Παραολυμπιακούς του 2000 με παίκτες που δεν είχαν καμία αναπηρία.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, η Ισπανία ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου στο μπάσκετ αθλητών με νοητική αναπηρία. Η απονομή έγινε κανονικά. Η σημαία σηκώθηκε. Ο εθνικός ύμνος έπαιξε. Αλλά κάτι στη συμπεριφορά της ομάδας ήταν… παράξενα άψογο.
Όχι απλώς καλοί. Ήταν υπερβολικά καλοί.
Η κατηγορία με τη λιγότερη επίβλεψη
Το μπάσκετ στους Παραολυμπιακούς για αθλητές με νοητική αναπηρία ήταν τότε κάτι νέο. Οι έλεγχοι δεν ήταν αυστηροί. Οι οργανωτές βασίζονταν κυρίως σε δηλώσεις και ιατρικά έγγραφα από τις χώρες. Η ισπανική ομάδα υπέβαλε τις σχετικές βεβαιώσεις. Κανείς δεν αμφέβαλε.
Ώσπου, λίγες μέρες μετά τον θρίαμβο, έσκασε η βόμβα: τουλάχιστον 10 από τους 12 παίκτες δεν είχαν καμία απολύτως νοητική αναπηρία.
Ήταν απλοί, απολύτως υγιείς αθλητές, που είχαν πλαστογραφήσει έγγραφα. Και το έκαναν με τη στήριξη της ίδιας της ισπανικής αθλητικής ομοσπονδίας για αθλητές με αναπηρία.
Το σκάνδαλο αποκαλύπτεται από μέσα
Ο άνθρωπος που ξεσκέπασε την απάτη ήταν μέλος της ίδιας της ομάδας: ο δημοσιογράφος Carlos Ribagorda, ο οποίος είχε παρεισφρήσει με κρυφή αποστολή. Πήρε μέρος στους αγώνες, εκπαιδεύτηκε με τους υπόλοιπους και κατάλαβε πως κανείς δεν είχε αξιολογηθεί πραγματικά. Μετά την απονομή, δημοσίευσε τα πάντα. Ο κόσμος σοκαρίστηκε.
Η είδηση έκανε τον γύρο του πλανήτη. Η Ισπανία βυθίστηκε στην απόλυτη αθλητική ντροπή.
Οι συνέπειες
Η ομάδα αναγκάστηκε να επιστρέψει τα μετάλλια. Ο πρόεδρος της ισπανικής ομοσπονδίας για άτομα με αναπηρία παραιτήθηκε και καταδικάστηκε. Η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή αφαίρεσε ολόκληρη την κατηγορία των αθλητών με νοητική αναπηρία από τους Αγώνες για 12 ολόκληρα χρόνια, μέχρι να φτιαχτεί σοβαρό σύστημα αξιολόγησης.
Οι πραγματικοί αθλητές, που πάλευαν με όλη τους τη δύναμη για να βρεθούν εκεί, ένιωσαν προδομένοι.
Ένας χρυσός που έσταζε ντροπή
Το 2000, η Ισπανία πήρε το χρυσό. Αλλά όχι επειδή αγωνίστηκε. Το πήρε επειδή έκλεψε. Το έγκλημα δεν ήταν μόνο η παραβίαση των κανονισμών. Ήταν ότι παρίσταναν πως ζούσαν με κάτι που δεν είχαν. Κι αυτό, δεν συγχωρείται εύκολα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
