Φωτογραφήθηκε με το Όσκαρ της Κατίνας Παξινού γιατί το δικό του χάθηκε με το ταχυδρομείο όταν του το έστειλαν στην Ελλάδα
Το Όσκαρ του Μάνου Χατζιδάκι χάθηκε κατά την αποστολή του στην Ελλάδα, και για να βγει από τη δύσκολη θέση, φωτογραφήθηκε με το βραβείο της Κατίνας Παξινού
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου που μοιάζουν τόσο απίστευτες, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο ταινίας. Μια τέτοια ιστορία αφορά έναν Έλληνα βραβευμένο με Όσκαρ, ο οποίος δεν κατάφερε ποτέ να παραλάβει το βραβείο του, καθώς αυτό χάθηκε μυστηριωδώς στο ταχυδρομείο. Για να βγει από τη δύσκολη θέση, όταν ήρθε η στιγμή να φωτογραφηθεί με το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο, χρησιμοποίησε το Όσκαρ της Κατίνας Παξινού!
Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος το 1970 κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το “Τα Παιδιά του Πειραιά” από την ταινία “Ποτέ την Κυριακή”. Όμως, επειδή δεν μπόρεσε να παραστεί στην τελετή απονομής, η Ακαδημία Κινηματογράφου αποφάσισε να του στείλει το βραβείο στην Ελλάδα μέσω ταχυδρομείου. Κάπου όμως, μεταξύ ΗΠΑ και Αθήνας, το βραβείο εξαφανίστηκε.
Την εποχή εκείνη, το Όσκαρ δεν ήταν απλώς ένα βραβείο, αλλά σύμβολο αναγνώρισης, και οι εφημερίδες και τα περιοδικά ήθελαν φωτογραφίες του νικητή με το αγαλματίδιο. Για να καλύψει το κενό, ο Χατζιδάκις βρήκε μια μοναδική λύση: δανείστηκε το Όσκαρ της Κατίνας Παξινού, της πρώτης Ελληνίδας που είχε τιμηθεί με το βραβείο το 1944 για την ερμηνεία της στην ταινία “Για Ποιον Χτυπά η Καμπάνα”. Οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν εκείνη την εποχή τον δείχνουν να κρατά ένα Όσκαρ, το οποίο όμως δεν ήταν το δικό του!
Το πραγματικό βραβείο του Χατζιδάκι δεν βρέθηκε ποτέ. Ωστόσο, η Ακαδημία φρόντισε να εκδώσει ένα νέο αγαλματίδιο και να του το αποστείλει ξανά, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη προσοχή. Έτσι, παρά την απίστευτη ταλαιπωρία, ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης έλαβε τελικά το βραβείο του και μπόρεσε να το εκθέσει στο σπίτι του.
Η ιστορία αυτή παραμένει ένα από τα πιο παράξενα περιστατικά στην ιστορία των Όσκαρ. Μια σύμπτωση που συνδέει τους δύο μοναδικούς Έλληνες που είχαν τιμηθεί με το βραβείο εκείνη την εποχή, μέσα από μια αναγκαστική, αλλά εμβληματική φωτογράφιση που πέρασε στην ιστορία.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
