Γελάμε ακόμα με Σταυρίδη, Μουστάκα, Εξαρχάκο, αλλά δύσκολα με νέες κωμωδίες. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο ελληνικός κινηματογράφος του παρελθόντος έχει χαρίσει αμέτρητες στιγμές γέλιου μέσα από τις ερμηνείες ηθοποιών όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Νίκος Σταυρίδης, ο Σωτήρης Μουστάκας και ο Χρόνης Εξαρχάκος. Οι ταινίες τους, γεμάτες διαχρονικό χιούμορ, ανεπιτήδευτη αμεσότητα και χαρακτήρες που μπορούσαν όλοι να ταυτιστούν, παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο. Ωστόσο, οι σύγχρονες κωμωδίες φαίνεται να δυσκολεύονται να δημιουργήσουν αντίστοιχο αντίκτυπο.

Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους. Πρώτα απ’ όλα, το χιούμορ έχει εξελιχθεί και μαζί του έχουν αλλάξει και οι προσδοκίες του κοινού. Οι κλασικές ταινίες βασίζονταν συχνά σε απλές, ανθρώπινες καταστάσεις, που δεν είχαν ανάγκη από υπερβολές ή περίπλοκα σενάρια για να προκαλέσουν γέλιο. Αντίθετα, οι σύγχρονες παραγωγές επικεντρώνονται σε πολύπλοκες αφηγήσεις, συχνά δανειζόμενες στοιχεία από ξένα πρότυπα, με αποτέλεσμα να χάνουν το αυθεντικό, καθημερινό στοιχείο που χαρακτήριζε τις παλιές ταινίες.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών. Οι θρυλικοί πρωταγωνιστές του παρελθόντος διέθεταν μια μοναδική χημεία και αυθεντικότητα που δύσκολα αντικαθίσταται. Η γλώσσα του σώματος, οι εκφράσεις και οι ατάκες τους είχαν την ικανότητα να προκαλούν αυθόρμητο γέλιο, χωρίς την ανάγκη για υπερβολές ή φθηνές αστεϊσμούς.

Η κοινωνική και πολιτιστική πραγματικότητα παίζει, επίσης, ρόλο. Οι κλασικές ταινίες αποτύπωναν την εποχή τους, με τους χαρακτήρες και τα προβλήματα να είναι οικεία στο κοινό. Σήμερα, το περιβάλλον είναι διαφορετικό, πιο σύνθετο, και πολλές φορές οι νέες κωμωδίες αδυνατούν να αντικατοπτρίσουν με επιτυχία τη σύγχρονη πραγματικότητα, χάνοντας έτσι τη σύνδεση με το κοινό.

Παράλληλα, οι σύγχρονες παραγωγές συχνά βασίζονται σε γρήγορα αστεία και χιούμορ του διαδικτύου, που αν και μπορεί να είναι άμεσο και διασκεδαστικό, δεν διαθέτει την ίδια διαχρονικότητα. Αντίθετα, οι ατάκες των Σταυρίδη, Μουστάκα και Εξαρχάκου παραμένουν επίκαιρες και προκαλούν γέλιο ακόμα και σε νεότερες γενιές.

Ίσως, τελικά, το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στις νέες κωμωδίες, αλλά και στο ότι οι παλιές ταινίες μας έθεσαν τόσο ψηλά τον πήχη, που δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για βελτίωση. Ίσως η λύση να βρίσκεται στην επιστροφή στην απλότητα, την αυθεντικότητα και το καθημερινό χιούμορ που κάποτε καθόριζε τον ελληνικό κινηματογράφο.