Γιατί η αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική άμυνα γίνεται απόλυτη προτεραιότητα για την Ευρώπη
Η υπάρχουσα αντιπυραυλική προστασία.
Η Ευρώπη σήμερα φιλοξενεί σχεδόν 10.000 κρίσιμες υποδομές στους τομείς της ενέργειας, των επικοινωνιών, των μεταφορών/εφοδιαστικής αλυσίδας και της πολιτικής διοίκησης. Αυτές οι υποδομές περιλαμβάνουν αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου, πυρηνικά εργοστάσια, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεπικοινωνιακούς κόμβους, αεροδρόμια, λιμάνια, εγκαταστάσεις κυβερνοασφαλείας, κυβερνητικά κέντρα και πολλά ακόμα σημεία καίριας σημασίας για την ασφάλεια, την οικονομία και την κοινωνική σταθερότητα της Ε.Ε.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης υψηλής έντασης, η υπάρχουσα αντιπυραυλική προστασία αυτών των εγκαταστάσεων είναι ανεπαρκής. Χωρίς ένα πολύ πυκνό και πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας, μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών των κρίσιμων υποδομών θα μπορούσε να προστατευτεί αποτελεσματικά — και ακόμα και τότε, δεν θα άντεχε σε επίθεση κορεσμού (saturation strike), όπου ο αντίπαλος εκτοξεύει ταυτόχρονα δεκάδες ή και εκατοντάδες πυραύλους, drones ή πυρομαχικά περιφερόμενης πτήσης με στόχο την υπερφόρτωση των αμυντικών συστημάτων.
Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί να δει…
Διονύσης Αντωνέλλος
Δημοσιογράφος με εμπειρία σε blogging, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Γράφω και μιλάω για όσα με απασχολούν καθημερινά και τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά. Πιστεύω στις ιστορίες που κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
