Το νερό είναι παντού, αλλά μοιάζει σαν να μην είναι. Το βάζεις σε ποτήρι και φαίνεται άδειο. Το βλέπεις σε λίμνη και μοιάζει γυαλί. Είναι διάφανο. Και αυτό έχει την εξήγησή του.
Το φως που βλέπουμε με τα μάτια μας αποτελείται από πολλά χρώματα μαζί. Τα αντικείμενα φαίνονται χρωματιστά επειδή απορροφούν κάποια από αυτά τα χρώματα και αντανακλούν άλλα. Το νερό δεν κάνει σχεδόν τίποτα από αυτά.
Το καθαρό νερό δεν απορροφά σχεδόν καθόλου από το φως που βλέπει το ανθρώπινο μάτι. Το αφήνει να περάσει σχεδόν ολόκληρο. Γι’ αυτό το βλέπουμε διάφανο. Δεν είναι ότι «δεν έχει χρώμα» — απλώς δεν μπλοκάρει το φως για να δημιουργηθεί χρώμα.
Αν μαζέψεις όμως πολύ νερό — όπως στον βυθό της θάλασσας — θα αρχίσεις να βλέπεις ένα απαλό μπλε. Αυτό συμβαίνει επειδή το νερό απορροφά λίγο περισσότερο τα κόκκινα και πορτοκαλί χρώματα, και το μπλε μένει περισσότερο.
Επίσης, τα μάτια μας τη νύχτα ή σε αδύναμο φως δεν ξεχωρίζουν καλά τα χρώματα. Έτσι, όταν κοιτάς ένα ποτήρι νερό, η εικόνα σου είναι ακόμα πιο άχρωμη. Όμως το νερό είναι εκεί. Καθαρό. Σχεδόν αόρατο. Και απολύτως αναγκαίο.
Το ότι είναι διάφανο δεν είναι κάτι μαγικό. Είναι απλώς φυσικό. Έτσι φτιάχτηκε. Και έτσι επιτρέπει σε κάθε μορφή ζωής στη Γη να το εμπιστεύεται, να το πίνει, να ζει από αυτό.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
