Οι Αρχαίοι της Αρκαδίας που είχαν δικό τους ημερολόγιο και ισχυρίζονταν ότι υπήρχαν πριν τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα

Οι Αζάνες δεν ήταν απλώς ένας από τους λαούς της αρχαίας Αρκαδίας. Ήταν το παρελθόν της. Ένας λαός που κοιτούσε την υπόλοιπη Ελλάδα σχεδόν με συγκατάβαση. Δεν ήθελαν να μοιάζουν στους άλλους. Δεν είχαν ανάγκη. Γιατί όπως έλεγαν οι ίδιοι: υπήρχαν πριν από τον Κατακλυσμό.

Η γενεαλογία τους ξεκινούσε από τον Αζάνα, γιο του Αρκά. Ο Αρκάς ήταν γιος του Λυκάονα, του μυθικού βασιλιά που θεμελίωσε την Αρκαδία και λατρεύτηκε ως θεός. Οι Αζάνες δεν τον τίμησαν με αγάλματα. Τον τίμησαν με μέρες, μήνες και έτη. Έφτιαξαν δικό τους ημερολόγιο. Ήταν ο τρόπος τους να πουν: «Εμείς είμαστε παλιότεροι από το χρόνο σας».

Το ημερολόγιό τους ήταν ξεχωριστό. Είχε δικές του ονομασίες για τους μήνες, και πιθανόν να βασιζόταν σε αρχέγονες λατρείες. Δεν συγχρονιζόταν με των Αθηναίων, ούτε με των Σπαρτιατών. Ήταν ένα ημερολόγιο πριν την κοινή μνήμη. Πριν τα έπη. Πριν τα μητρώα των πόλεων.

Οι ίδιοι πίστευαν –και το έλεγαν με βεβαιότητα– πως η φυλή τους υπήρχε πριν καταστραφεί ο κόσμος από τα νερά. Πριν ανέβει ο Δευκαλίωνας στην κιβωτό του. Πριν υπάρξει η Ελλάδα όπως την ξέρουμε. Ήταν τόσο αρχαίοι, που η ύπαρξή τους ανήκε σ’ έναν χρόνο δίχως Ιστορία.

Η γη τους ήταν ορεινή, κλειστή, κρύα. Οι θεοί τους αυστηροί. Το παρελθόν τους, απρόσιτο. Κι όμως, οι Αζάνες το μετρούσαν. Μέρα τη μέρα, αιώνα τον αιώνα. Όχι όπως οι άλλοι. Αλλά όπως αρμόζει σε έναν λαό που θεωρούσε τον εαυτό του όχι πρώτο μεταξύ ίσων, αλλά πρώτο μεταξύ όλων.