Η Ελληνίδα που έμαθε πιάνο από τον Ραχμάνινοφ και κατέκτησε την Αμερική
Έπαιξε μπροστά σε βασιλιάδες, δίδαξε πριγκίπισσες και στρατιώτες, και πέθανε λίγο πριν τη μεγαλύτερη της συναυλία
Η Τζίνα Μπαχάουερ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1913 και από παιδί ήταν ξεκάθαρο πως το πεπρωμένο της δεν θα χωρούσε σε μικρά ακροατήρια. Στα οκτώ της έδωσε το πρώτο της ρεσιτάλ. Στα δεκαέξι της είχε ήδη αποφοιτήσει από το Ωδείο Αθηνών. Όμως αυτό ήταν μόνο η αρχή. Θα ταξίδευε στο Παρίσι για να σπουδάσει δίπλα στον θρυλικό Αλφρέντ Κορτό. Κι έπειτα, ήρθε το όνομα που άλλαξε για πάντα την τροχιά της: Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Τον παρακαλούσε για μαθήματα ακόμα και κατά τη διάρκεια των περιοδειών του. Και εκείνος, της τα έδωσε.
Η ζωή της δεν ήταν ποτέ εύκολη. Επέστρεψε στην Ελλάδα λόγω οικονομικών δυσκολιών της οικογένειάς της. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος της διέλυσε κάθε προγραμματισμένη καριέρα. Μα η ίδια συνέχιζε να εξασκείται. Βρέθηκε αποκλεισμένη στο Κάιρο, αλλά εκεί έδωσε συναυλίες για τους στρατιώτες των Συμμάχων. Όταν διαπίστωσε ότι η κλασική μουσική τους κούραζε, άλλαξε ρεπερτόριο, μόνο και μόνο για να τους δώσει λίγη ανακούφιση. Έπαιζε γιατί δεν μπορούσε να μην παίζει.
Η καριέρα της απογειώθηκε τη δεκαετία του ’50. Περιόδευε 11 μήνες τον χρόνο, με πάνω από 100 συναυλίες ετησίως στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Την αποκαλούσαν “βασίλισσα των πιανιστών”, και η φήμη της ήταν τέτοια που δίδασκε πιάνο σε πριγκίπισσες και βασιλιάδες. Έπαιξε μπροστά στο βασιλικό ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και δίδαξε την πριγκίπισσα Ειρήνη. Μαζί εμφανίστηκαν και επί σκηνής για να σώσουν μια οικονομικά καταρρέουσα συμφωνική ορχήστρα στο Τέξας.
Όμως δεν είχε αλλάξει ποτέ. Ταΐζε αδέσποτες γάτες στο Χαλάνδρι και μιλούσε στους μαθητές της σαν ίση προς ίσους. Ποτέ δεν έπαψε να στηρίζει νεαρούς πιανίστες. Όταν κάποτε την κάλεσαν να κρίνει σε διαγωνισμό υποτροφιών, αφιέρωσε εβδομάδες ολόκληρες μόνο για να ακούσει τις προσπάθειές τους και να τους εμψυχώσει.
Πέθανε στην Αθήνα το 1976, λίγες ώρες πριν βγει στη σκηνή για να παίξει με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Δεν πρόλαβε. Έφυγε λίγο πριν το χειροκρότημα.
Σήμερα το όνομά της φιγουράρει σε διεθνή διαγωνισμό πιάνου στη Γιούτα. Εκεί, όπου την αγαπούσαν τόσο, ώστε να τη θεωρούν επίτιμη πολίτη της. Μα στην Ελλάδα; Μένει στη μνήμη όσων την άκουσαν –και ίσως και των γατών της στο Χαλάνδρι.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
