Η Γλυκερία δεν πρόδωσε κανέναν, τραγουδά για όλους. Δεν ακολουθεί hashtags, πάει να γιατρέψει ψυχές και τιμά την Ελλάδα

Στην Ελλάδα των ισχυρών συναισθημάτων και των εύθραυστων ισορροπιών, η τέχνη παραμένει ένα από τα τελευταία οχυρά ελπίδας. Όταν η Γλυκερία αποφάσισε να διατηρήσει την προγραμματισμένη συναυλία της στο Ισραήλ, δεν έκανε πολιτική. Έκανε κάτι βαθύτερο: υπερασπίστηκε την αποστολή του καλλιτέχνη να γιατρεύει τις πληγές με μουσική, να απευθύνεται στην καρδιά, όχι στα στρατόπεδα.

Αν η μουσική είναι γλώσσα ψυχής, τότε εκείνη μιλάει σε ψυχές που πονάνε. Δεν σκοπεύει να ευχαριστήσει στρατηγούς. Σκοπεύει να συναντήσει ανθρώπους, όπως το έχει κάνει σε κάθε γωνιά του κόσμου εδώ και δεκαετίες. Η Γλυκερία έχει τραγουδήσει σε πρόσφυγες, σε πένθιμες μνήμες, σε μέρη όπου η Ελλάδα είναι νοσταλγία. Στο Ισραήλ δεν προτίθεται να προκαλέσει. Προτίθεται να συνδέσει. Να γιατρέψει. Να συνεχίσει έναν διάλογο που άρχισε χρόνια πριν, με τραγούδια, όχι με δηλώσεις.

Εκεί, στη Γη των Προφητών, στην καρδιά των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών, όπου κάθε λέξη είναι φωτιά, εκείνη κρατά τη φωνή της σαν φως. Δεν αγνοεί τη σύγκρουση. Την αγκαλιάζει με τρόπο που μόνο η τέχνη μπορεί: χωρίς να πάρει το μέρος κανενός, παίρνει το μέρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Κάθε στίχος της είναι ένας ψίθυρος ειρήνης. Κάθε μελωδία της, μια γέφυρα πάνω από τα ερείπια του μίσους.

Το να υφίσταται μποϊκοτάζ στην ίδια της τη χώρα, επειδή δεν υποτάχθηκε στον θόρυβο, αλλά προτίμησε τη μουσική της σιωπής, δείχνει πόσο εύκολα ξεχνάμε τι σημαίνει να είσαι καλλιτέχνης στην ουσία του. Η Γλυκερία δεν είναι πολιτικός. Δεν κρατά όπλο, δεν κρατά σημαία. Κρατά μικρόφωνο. Και από εκεί βγαίνει κάτι πιο ισχυρό από πολιτικά συνθήματα: βγαίνει η ψυχή μιας Ελλάδας που ξέρει να συμπονά, να πονά και να συγχωρεί.

Πολλοί καλλιτέχνες, με την ίδια ευαισθησία, ακύρωσαν. Ο καθένας έχει το δικαίωμα της συνείδησής του. Αλλά αυτό που κάνει η Γλυκερία, δεν είναι λιγότερο ηθικό. Είναι απλώς μια άλλη μορφή πίστης: πίστης στη συνάντηση και όχι στον αποκλεισμό. Πίστης στο ανθρώπινο βλέμμα, όχι στη σκιά των τίτλων. Και κάποια στιγμή, κάποιος έπρεπε να το πει: πρέπει να μπει ένα τέλος στην υποταγή των hashtags. Δεν γίνεται να φοβόμαστε όλοι διαρκώς μη φάμε cancel. Δεν γίνεται η τέχνη να σιωπά για να ακολουθεί trends. Η αποστολή της δεν είναι να κλείνει μάτια, αλλά να ανοίγει καρδιές.

Και όταν η ίδια απαντά με αξιοπρέπεια, αρνούμενη να μετατραπεί σε πολιτικό σύμβολο, τι άλλο κάνει από το να μας θυμίζει τι θα πει να είσαι Έλληνας: να κουβαλάς στις λέξεις σου το μέτρο, στο βλέμμα σου τη γαλήνη και στη φωνή σου την ιστορία αυτού του τόπου που έμαθε να ζει με τραύματα αλλά και να τραγουδά ακόμα.

Η Γλυκερία δεν προτίθεται να προκαλέσει. Αντιθέτως, προσεύχεται τραγουδώντας. Και σε έναν κόσμο που καίγεται, εκείνη επιλέγει να υψώσει έναν ήχο που δεν διατάζει, δεν διχάζει, δεν φοβίζει – αλλά αγκαλιάζει. Και αυτή η επιλογή, όσο και αν κάποιοι δεν την καταλαβαίνουν σήμερα, θα μείνει ως πράξη πολιτισμού, θάρρους και αγάπης.