Η καπετάνισσα και αγωνίστρια του 1821 που πολλοί προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν

Η Δόμνα Βισβίζη γεννήθηκε το 1783 στην Αίνο της Ανατολικής Θράκης, σε μια εύπορη οικογένεια γαιοκτημόνων. Το 1808 παντρεύτηκε τον καπετάνιο Χατζη-Αντώνη Βισβίζη, έναν από τους πλουσιότερους ναυτικούς της περιοχής, με τον οποίο απέκτησαν πέντε παιδιά. Ο Χατζη-Αντώνης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και, μαζί με τη Δόμνα, συμμετείχαν ενεργά στην προετοιμασία της Επανάστασης του 1821.

Με το πλοίο τους, το μπρίκι “Καλομοίρα”, εξοπλισμένο με 16 κανόνια και επανδρωμένο με 140 ναύτες, μετέφεραν όπλα, πολεμοφόδια και αγωνιστές, όπως τον Εμμανουήλ Παπά, συμβάλλοντας στην εξέγερση στη Χαλκιδική. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Χαλκιδική, η οικογένεια Βισβίζη κατευθύνθηκε νοτιότερα, συμμετέχοντας σε ναυμαχίες στον Άθω, τη Λέσβο και τη Σάμο.

Τον Ιούλιο του 1822, ο Χατζη-Αντώνης σκοτώθηκε σε μάχη κοντά στη Λαμία. Η Δόμνα ανέλαβε τη διοίκηση της “Καλομοίρας” και συνέχισε τη δράση της, υποστηρίζοντας τις επιχειρήσεις στην Αγία Μαρίνα της Λαμίας και ανακόπτοντας την κάθοδο του Δράμαλη. Παρά τις προσπάθειές της, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να παραδώσει το πλοίο της στην ελληνική κυβέρνηση το 1824.

Μετά την απώλεια του πλοίου, η Δόμνα και τα παιδιά της βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση. Εγκαταστάθηκαν αρχικά στο Ναύπλιο και αργότερα στην Ερμούπολη της Σύρου, όπου αντιμετώπισαν οικονομικές δυσκολίες και εκμετάλλευση από επιτήδειους. Παρά τις εκκλήσεις της προς την ελληνική κυβέρνηση για οικονομική βοήθεια, έλαβε μόνο μια μικρή μηνιαία σύνταξη των τριάντα δραχμών, ποσό ανεπαρκές για την επιβίωση της οικογένειας.

Η Δόμνα Βισβίζη πέθανε το 1850 στον Πειραιά, ζώντας τα τελευταία της χρόνια σε συνθήκες φτώχειας. Η συμβολή της στην Επανάσταση του 1821 αναγνωρίστηκε μεταθανάτια, με την ανέγερση αγαλμάτων και μνημείων προς τιμήν της, όπως η προτομή της στο Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα.