Η κυβέρνηση τιμωρεί τα βενζινάδικα για τους οδηγούς χωρίς κράνος – Ένα μέτρο χωρίς λογική

Η πρόσφατη τροπολογία που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, επιβάλλοντας απαγόρευση πώλησης καυσίμων σε οδηγούς μοτοσικλετών που δεν φορούν κράνος, ξεπερνά κάθε όριο λογικής και συνταγματικής τάξης. Πίσω από το προσωπείο της οδικής ασφάλειας, κρύβεται ένας επικίνδυνος θεσμικός εκτροχιασμός που παραβιάζει τα δικαιώματα πολιτών και επαγγελματιών, και αποκαλύπτει μια κυβέρνηση ανίκανη να χειριστεί τα βασικά προβλήματα της χώρας. Η απόφαση αυτή όχι μόνο προκαλεί σύγχυση, αλλά αναδεικνύει μια επιφανειακή προσέγγιση που βαθαίνει το χάσμα μεταξύ κράτους και κοινωνίας.

Σε ποια προηγμένη δημοκρατία του κόσμου μετατίθεται η ευθύνη της αστυνόμευσης στους πολίτες; Πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι οι πρατηριούχοι, απλοί επαγγελματίες που αγωνίζονται να επιβιώσουν σε ένα ήδη δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, καλούνται να γίνουν οι “χωροφύλακες” του κράτους; Είναι εξοργιστικό να απαιτείται από έναν επαγγελματία να αρνείται την παροχή υπηρεσιών υπό τον φόβο προστίμων, όταν δεν διαθέτει ούτε την εξουσία ούτε τα μέσα για να εφαρμόσει τους νόμους. Η απαίτηση αυτή είναι μια κατάφωρη παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και της προσωπικής ευθύνης.

Σε διεθνές επίπεδο, δεν υπάρχει προηγούμενο παρόμοιου μέτρου. Σε χώρες όπου η οδική ασφάλεια αποτελεί προτεραιότητα, η έμφαση δίνεται στην άμεση τιμωρία του παραβάτη, μέσω προστίμων και αυστηρής αστυνόμευσης. Η στοχοποίηση τρίτων για παραβάσεις άλλων, όπως επιχειρείται εδώ, δεν συνάδει ούτε με τη λογική ούτε με την αποτελεσματικότητα. Αντίθετα, δημιουργεί ένα κλίμα κοινωνικής έντασης και αβεβαιότητας, με τους πολίτες και τους επαγγελματίες να βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με ένα εχθρικό κράτος.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η τροπολογία αυτή αποτελεί και ηθικό εκβιασμό. Όλοι αναγνωρίζουμε τη σημασία της χρήσης κράνους για την ασφάλεια των οδηγών. Όμως, η ασφάλεια δεν επιτυγχάνεται με την επιβολή εξωφρενικών περιορισμών και την τιμωρία αθώων. Επιτυγχάνεται με την εκπαίδευση, την ενημέρωση και την ουσιαστική αστυνόμευση. Η κυβέρνηση όμως επιλέγει την εύκολη οδό: ένα μέτρο θεατρινισμού, χωρίς καμία στρατηγική βάθος ή στόχο.

Το Sportime έχει επισημάνει επανειλημμένα την ανάγκη για ριζικές μεταρρυθμίσεις στην οδική ασφάλεια. Αντί για προχειρότητες, η χώρα χρειάζεται ουσιαστικές λύσεις: καλύτερη αστυνόμευση, επενδύσεις σε υποδομές και στοχευμένες εκστρατείες ευαισθητοποίησης. Όμως, η κυβέρνηση επιμένει να ανακυκλώνει την ίδια τακτική του “αποδιοπομπαίου τράγου”, στοχοποιώντας τους πολίτες αντί να αναλαμβάνει τις ευθύνες της.

Όσο αυτή η πολιτική προχειρότητα συνεχίζεται, το μόνο που καταφέρνει είναι να απαξιώνει τη σχέση κράτους και κοινωνίας. Δεν πρόκειται για απλή αστοχία. Είναι μια επικίνδυνη διολίσθηση προς τον αυταρχισμό, μια παραδοχή αποτυχίας που ντύνεται με τον μανδύα της καινοτομίας. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερες αστοχίες και διχαστικά μέτρα. Χρειάζεται ηγεσία με όραμα, υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Χρειάζεται λύσεις που θα ενώσουν, όχι που θα διχάσουν.