Η πιο αδικημένη πρωτεύουσα της Ελλάδας. Έχασε τα πάντα αλλά κουβαλά τους πιο σπουδαίους θρύλους

Στην καρδιά της Βοιωτίας, μια πόλη στέκεται σαν φάντασμα των δόξων της. Δεν είναι πρωτεύουσα κράτους, αλλά υπήρξε πρωτεύουσα μύθων, θεών και ανθρώπων που θέλησαν να γίνουν αθάνατοι. Η Θήβα δεν έχει την τουριστική φήμη της Αθήνας, ούτε τη λάμψη της Σπάρτης, αλλά γέννησε ιστορίες που ακόμη κι ο Όμηρος ψιθύριζε με δέος. Κι όμως, σήμερα λίγοι ξέρουν τι κρύβεται κάτω από τα πεζοδρόμιά της.

Το πρώτο χτύπημα ήρθε από τον ίδιο της τον μύθο. Ο Οιδίποδας, ο Σφίγγα, η Ιοκάστη – η τραγικότερη οικογένεια της αρχαιότητας είχε για σκηνικό της τη Θήβα. Παιδιά που παντρεύτηκαν τις μητέρες τους, βασιλιάδες που αυτοεξορίστηκαν, και αδέλφια που σκοτώθηκαν μεταξύ τους για έναν θρόνο. Δεν είναι απλώς ιστορία. Είναι το DNA της πόλης. Και μετά ήρθαν οι πραγματικές μάχες.

Η Θήβα ήταν αντίπαλος της Αθήνας και πολλές φορές νικήτρια. Στη Λεύκτρα, οι Θηβαίοι διέλυσαν τον μύθο της Σπάρτης, με αρχηγό τον Επαμεινώνδα. Επινόησαν τον «λοξό φάλαγγα», μια τακτική μάχης που άλλαξε τον αρχαίο πολεμικό κόσμο. Ήταν η πρώτη πόλη που έφτιαξε έναν στρατό αγάπης: ο Ιερός Λόχος των Θηβών δεν ήταν μόνο πολεμιστές, αλλά ζευγάρια δεμένα με όρκο να πολεμούν και να πεθαίνουν μαζί.

Όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας θέλησε να δείξει στους υπόλοιπους Έλληνες ποιος κυβερνά, δεν πήγε στην Αθήνα. Πήγε στη Θήβα. Και την ισοπέδωσε. Έθαψε τη φήμη της τόσο βαθιά, που η ιστορία της έμεινε σαν στάχτη. Μόνο ο Πλούταρχος, Θηβαίος και ίδιος, την έφερε ξανά στο φως με τις βιογραφίες του.

Μετά την αρχαιότητα, η Θήβα πέρασε σε ασημότητα. Δεν έγινε ποτέ ξανά πρωτεύουσα, παρά το όνομά της. Δεν έγινε λιμάνι, ούτε κέντρο εξουσίας. Έγινε η πόλη που «ήταν». Και αυτό το «ήταν» είναι που πονάει. Γιατί ήταν η καρδιά της ελληνικής τραγωδίας, το κέντρο στρατιωτικής επανάστασης, και μια πατρίδα πολιτισμού που σχεδόν όλοι ξέχασαν.

Κάτω από τα χώματά της λένε ότι υπάρχουν ακόμα άγνωστα ανάκτορα. Τα υπόγεια μιας Θήβας που δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Αδικημένη ναι, ξεχασμένη όχι. Γιατί καμιά άλλη ελληνική πόλη δεν μπορεί να καυχηθεί πως μέσα σε λίγα τετραγωνικά, στέγασε τόσο Θεό, τόσο αίμα και τόση Ιστορία.