Η πιο μισητή γυναίκα των ναζί, λένε πως διάλεγε φυλακισμένους με τατουάζ για να φτιάξει λάμπες από το δέρμα τους

Δεν είχε κάποιο επίσημο αξίωμα. Δεν κρατούσε όπλο. Κι όμως, όταν τελείωσε ο πόλεμος, το όνομά της έγινε συνώνυμο της απόλυτης φρίκης. Η Ilse Koch ήταν σύζυγος του διοικητή του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Οι κρατούμενοι την αποκαλούσαν «μάγισσα», «βασίλισσα», «σκύλα». Μα κυρίως: τη γυναίκα που διάλεγε ποιος θα πεθάνει, αν το τατουάζ του ήταν… διακοσμητικό.

Όταν οι Αμερικανοί μπήκαν στο Μπούχενβαλντ τον Απρίλιο του 1945, βρήκαν αποδείξεις για το ανείπωτο: δύο ανθρώπινα κεφάλια σε δοχεία, δέρμα με τατουάζ τεντωμένο σαν τρόπαιο. Η φήμη πως η Ilse Koch είχε διατάξει τη μετατροπή των δερμάτων αυτών σε λάμπες, ντοσιέ και άλλα αντικείμενα, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Τα πρωτοσέλιδα την βάφτισαν “The Bitch of Buchenwald”. Το κοινό είχε ήδη αποφασίσει.

Το στρατοδικείο των ΗΠΑ στο Νταχάου την καταδίκασε σε ισόβια το 1947. Όμως κάτι δεν ταίριαζε. Στα πρακτικά της δίκης, οι ίδιες οι κατηγορίες που την έκαναν διάσημη… δεν υπήρχαν. Καμία απόδειξη δεν έδειχνε πως είχε διατάξει να θανατωθούν άνθρωποι για τα τατουάζ τους. Κανείς δεν επιβεβαίωσε πως οι λάμπες στο σπίτι της ήταν από ανθρώπινο δέρμα. Η ετυμηγορία, όπως κατέγραψαν δύο νομικοί του αμερικανικού στρατού, βασίστηκε κυρίως σε φήμες.

Παρά την έλλειψη αποδείξεων, η κοινή γνώμη δεν συγχωρούσε. Όταν ο Αμερικανός στρατηγός Clay μείωσε την ποινή της σε τέσσερα χρόνια, ξεσηκώθηκε σάλος. Δημοσιογράφοι τη γελοιοποίησαν, βετεράνοι διαδήλωσαν κρατώντας… λάμπες, η Γερουσία των ΗΠΑ έκανε ειδική έρευνα. Η πίεση ήταν τόσο μεγάλη, που η Δυτική Γερμανία αναγκάστηκε να την ξαναδικάσει.

Το 1951, το γερμανικό δικαστήριο στο Άουγκσμπουργκ την καταδίκασε ξανά σε ισόβια. Όχι για τα τατουάζ, αλλά για τον ρόλο της στο στρατόπεδο: για τις τιμωρίες, τις εντολές, την αποδοχή της βίας. Το ίδιο το δικαστήριο αναγνώρισε πως ποτέ δεν βρέθηκε απόδειξη για τα περίφημα αντικείμενα από ανθρώπινο δέρμα. Και όμως, η Ilse Koch θα πέθαινε ως η γυναίκα-τέρας του Μπούχενβαλντ.

Το 1967, κρεμάστηκε με το σεντόνι της στο κελί της. Το γράμμα που άφησε στον γιο της έγραφε: «Ο θάνατος είναι για μένα λύτρωση». Ο ίδιος αυτός γιος, τον οποίο γέννησε στη φυλακή λίγο πριν την πρώτη της καταδίκη, προσπάθησε δεκαετίες μετά να καθαρίσει το όνομά της. Μάταια.

Ίσως γιατί η Ilse Koch δεν έμεινε στην Ιστορία για αυτά που αποδείχθηκαν, αλλά για εκείνα που πιστεύτηκαν.