Η τελευταία βασίλισσα της Κύπρου εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί. Της πήραν τον γιο, τον θρόνο και την πατρίδα
Ήταν βασίλισσα της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Αρμενίας.
Ήταν μόλις δεκατεσσάρων όταν την πάντρεψαν με έναν βασιλιά. Της είπαν πως θα γίνει βασίλισσα της Κύπρου. Δεν της είπαν πως όλα ήταν ένα σχέδιο. Ένα πολιτικό κόλπο της Βενετίας για να βάλει χέρι στο νησί. Η Κατερίνα Κορνάρο, κόρη ευγενών της Γαληνοτάτης, γεννημένη στη Βενετία το 1454, μεγάλωσε με τη φήμη ότι οι πρόγονοί της είχαν κάποτε υπάρξει Δόγηδες. Όμως εκείνη δεν θα γινόταν κυρία της Βενετίας. Την έστειλαν μακριά, στην ανατολή, για να στεφανώσει έναν βασιλιά που ήδη μετρούσε εχθρούς.
Ο Ιάκωβος Β’, επονομαζόμενος και “νόθος”, πήρε την Κατερίνα για γυναίκα και βασίλισσα. Ο γάμος έγινε το 1472 στη Φαμαγκούστα. Μερικούς μήνες μετά, ο Ιάκωβος πέθανε. Ξαφνικά, μυστηριωδώς. Η Κατερίνα ήταν έγκυος. Βρέθηκε μόνη σε μια αυλή γεμάτη ίντριγκες, με ένα έθνος διχασμένο ανάμεσα στην ελπίδα και τη δυσπιστία. Έγινε αντιβασίλισσα για τον νεογέννητο γιο της. Τον ονόμασε Ιάκωβο Γ’, βασιλιά της Κύπρου. Δεν κράτησε πολύ. Ο μικρός πέθανε πριν κλείσει τα δύο του χρόνια. Είπαν πως ήταν αρρώστια. Μα η Κύπρος βοούσε: “Τον δηλητηρίασαν. Για να μην μείνει διάδοχος.”
Τώρα πια, η Κατερίνα ήταν μόνη. Χήρα. Χωρίς παιδί. Και χωρίς συμμάχους. Οι Βενετσιάνοι ήξεραν πως ήρθε η στιγμή. Την πίεσαν να παραιτηθεί. Είχαν ήδη φροντίσει να κηρυχθεί “Κόρη του Αγίου Μάρκου”. Έτσι η Κύπρος μπορούσε να περάσει δήθεν νόμιμα στα χέρια της Βενετίας. Το 1489, μετά από διαπραγματεύσεις, πιέσεις και πολιτική απομόνωση, η Κατερίνα υπέγραψε την παραίτησή της. Δεν είχε πια τίποτα. Ούτε παιδί, ούτε θρόνο, ούτε νησί. Την συνόδευσαν μέχρι το πλοίο. Έφυγε με δάκρυα.
Έφτασε πίσω στη Βενετία, όπου της χάρισαν ένα τιμητικό αξίωμα: της έδωσαν το Ασόλο. Ένα μικρό κρατίδιο στη γηραιά γαληνοτάτη δημοκρατία. Εκεί έζησε τα τελευταία της χρόνια, σιωπηλή, περιτριγυρισμένη από ποιητές και ζωγράφους. Την ζωγράφισαν ο Μπελλίνι, ο Ντύρερ, ο Τιτσιάνο. Την εξιδανίκευσαν. Μα η ίδια δεν ξέχασε ποτέ. Πέθανε το 1510. Ο τάφος της είναι στη Βενετία, στον ναό του Σαν Σαλβαδόρ. Όμως η καρδιά της, λένε, έμεινε στην Κύπρο.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
