Είχε μεγαλύτερη επιρροή από 10 πρωθυπουργούς μαζί. Υποψήφιος για Νόμπελ 14 φορές, δεν πήρε ούτε ένα αλλά έγραψε τον Ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων

Ο Κωστής Παλαμάς δεν ήταν απλώς ένας ποιητής. Ήταν η φωνή μιας Ελλάδας που άλλαζε, που προσπαθούσε να βρει τον εαυτό της μέσα από την ιστορία, τη γλώσσα και την τέχνη. Γεννημένος το 1859 στην Πάτρα, μεγάλωσε στο Μεσολόγγι, κουβαλώντας μέσα του τον απόηχο της Επανάστασης και την αγωνία μιας χώρας που προσπαθούσε να ορθοποδήσει. Από μικρός έδειξε την κλίση του στη λογοτεχνία, εγκαταλείποντας τη Νομική Σχολή για να αφοσιωθεί στη γραφή.

Η ποίησή του δεν ήταν μόνο λυρική. Ήταν ένα κάλεσμα, μια κραυγή αφύπνισης για τον ελληνισμό. Με έργα όπως ο “Δωδεκάλογος του Γύφτου” και “Η Φλογέρα του Βασιλιά”, συνδύασε τη λαϊκή παράδοση με το σύγχρονο πνεύμα, δίνοντας φωνή σε μια Ελλάδα που έψαχνε την ταυτότητά της ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Το 1896, ο Παλαμάς έγραψε τον Ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων, ένα ποίημα που μελοποιήθηκε από τον Σπύρο Σαμάρα και έμελλε να γίνει ο επίσημος ύμνος της μεγαλύτερης αθλητικής διοργάνωσης στον κόσμο.

Η επιρροή του ήταν τεράστια. Ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε κάποτε ότι ο Παλαμάς είχε μεγαλύτερη επιρροή από 10 πρωθυπουργούς μαζί. Η σκέψη του, οι στίχοι του, η στάση του απέναντι στη γλώσσα και τον δημοτικισμό τον έκαναν ηγετική μορφή της ελληνικής λογοτεχνίας. Δεκατέσσερις φορές προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά δεν το έλαβε ποτέ. Ίσως επειδή ήταν πολύ εθνικός για τους διεθνείς κριτές, ή ίσως επειδή η φωνή του ήταν τόσο ισχυρή που δεν χρειαζόταν βραβεία για να μείνει αθάνατος.

Ο θάνατός του το 1943, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, συγκλόνισε την Ελλάδα. Στην κηδεία του, χιλιάδες κόσμου αψήφησαν τους κατακτητές και συνόδευσαν τον ποιητή στην τελευταία του κατοικία, ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο. Ήταν ένα από τα πρώτα ξεσπάσματα αντίστασης στην κατεχόμενη Αθήνα. Ο Παλαμάς έφυγε, αλλά τα λόγια του έμειναν. Και συνεχίζουν να ζουν, να εμπνέουν και να θυμίζουν πως η ποίηση μπορεί να είναι ισχυρότερη από την πολιτική, μεγαλύτερη από τη ζωή.