Είδε το παιδί του να πεθαίνει, έγινε μοναχός και πέρασε τη ζωή του γράφοντας για τον Θεό και τους ανθρώπους

Γεννημένος στη Σκόπελο το 1714, ο Κωνσταντίνος Δαπόντες δεν φαινόταν προορισμένος για τον μοναχικό βίο. Από νεαρή ηλικία ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, στο Βουκουρέστι και στο Ιάσιο, υπηρετώντας ισχυρούς ηγεμόνες, γράφοντας και ανεβαίνοντας κοινωνικά. Γνώρισε πλούτη και αξιώματα, μέχρι που μια φυλάκιση και μια βαθιά προσωπική απώλεια τον σημάδεψαν για πάντα.

Μετά την αποφυλάκισή του και μέσα σε σύντομο διάστημα, ο Δαπόντες παντρεύτηκε, απέκτησε μία κόρη, την έχασε και λίγο αργότερα χήρεψε. Αυτή η συντριπτική απώλεια, το πένθος και η αίσθηση του κενού που άφησαν πίσω τους οι αγαπημένοι του, τον ώθησαν σε μια ριζική στροφή. Το 1753 αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αφιερωθεί στον Θεό. Έλαβε το μοναχικό σχήμα και το όνομα Καισάριος.

Ζώντας πρώτα στη νήσο Πιπέρι και αργότερα στη Σκόπελο, πριν καταλήξει στο Άγιον Όρος, ο Δαπόντες αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στη μετάνοια, την προσευχή και τη συγγραφή. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει: χιλιάδες δεκαπεντασύλλαβοι στίχοι, έμμετρα αφηγήματα, χρονογραφήματα, θρησκευτικά κείμενα και λόγοι που αποτυπώνουν όχι μόνο την πίστη του αλλά και την ευαισθησία του προς τον ανθρώπινο πόνο.

Ανάμεσα στα έργα του ξεχωρίζει ο “Καθρέπτης Γυναικών”, ένας έμμετρος ύμνος για τη θέση της γυναίκας στον κόσμο, αλλά και ο “Κήπος Χαρίτων”, η έμμετρη αυτοβιογραφία του. Η γραφή του, με χιούμορ, παρατηρητικότητα και ταπεινότητα, διαπνέεται από μια ειλικρινή πνευματικότητα, που αναδεικνύει τον βίο του ως παράδειγμα χριστιανικής μεταστροφής.

Η ζωή του Καισαρίου Δαπόντε τελείωσε στο Άγιο Όρος το 1784. Άφησε πίσω του όχι μόνο ένα σημαντικό έργο για τη λογοτεχνία της Τουρκοκρατίας, αλλά και έναν λόγο γεμάτο φως, μετάνοια και ελπίδα για την ψυχή του ανθρώπου.