Υπάρχει ακόμα το Νεκρό Χέρι; Το πυρηνικό σύστημα της Ρωσίας που μπορεί μόνο του να επιτεθεί σε άλλες χώρες, χωρίς να δώσει κάποιος εντολή;

Μέσα στην παγωνιά της σοβιετικής εποχής, ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος έτριζε τα δόντια του στις παγκόσμιες ισορροπίες, οι στρατιωτικοί εγκέφαλοι της Σοβιετικής Ένωσης επινόησαν ένα από τα πιο τρομακτικά και αινιγματικά τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής: το “Νεκρό Χέρι”. Ή αλλιώς, το σύστημα “Perimeter”. Ήταν ένα σιωπηλό, αθέατο κουμπί που αν πατηθεί –ή ακόμη χειρότερα, αν δεν πατηθεί ποτέ– μπορεί να εξαπολύσει το τέλος του κόσμου.

Το Dead Hand σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1980, ως απάντηση σε έναν εφιάλτη: τι θα γινόταν αν οι ΗΠΑ πραγματοποιούσαν αιφνιδιαστική πυρηνική επίθεση και εξαφάνιζαν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης προτού προλάβει να αντιδράσει; Πώς εξασφαλίζεις εκδίκηση, όταν δεν έχει μείνει κανείς ζωντανός να δώσει την εντολή; Η απάντηση ήταν να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός που να μπορεί να αποφασίσει και να δράσει μόνος του, ένα σύστημα που λειτουργεί με κρύα λογική, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς. Μόνο με δεδομένα.

Το Dead Hand στηρίχθηκε σε μια πανίσχυρη λογική: δεν είναι η ενεργοποίηση που έχει σημασία, αλλά η μη ενεργοποίηση. Όταν το σύστημα τίθεται σε λειτουργία από τη στρατιωτική διοίκηση, παρακολουθεί για μια σειρά από αισθητήρια σήματα: σεισμικές δονήσεις από εκρήξεις, αυξημένα επίπεδα ραδιενέργειας, απουσία επικοινωνίας από την ανώτατη διοίκηση. Αν όλα αυτά επαληθευτούν και δεν υπάρξει ακύρωση, το Dead Hand αναλαμβάνει μόνο του να δώσει εντολή για γενικευμένο πυρηνικό χτύπημα. Οι πύραυλοι φεύγουν χωρίς εντολή από άνθρωπο. Το σύστημα έγινε το απόλυτο καταφύγιο της σοβιετικής αποτροπής: η ιδέα ότι ακόμη και το τέλος δεν θα εμποδίσει την εκδίκηση.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι σχεδιάστηκε. Είναι ότι, σύμφωνα με πολλές πηγές, υπάρχει ακόμη. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, το Dead Hand δεν καταστράφηκε. Αντίθετα, επανενεργοποιήθηκε εν μέρει στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Σήμερα λέγεται ότι αποτελεί εφεδρικό σύστημα της στρατηγικής πυρηνικής άμυνας της Ρωσίας. Οι λεπτομέρειες είναι απόρρητες, οι επιβεβαιώσεις ελάχιστες, αλλά η ίδια η ύπαρξη της πιθανότητας αρκεί για να κρατήσει ζωντανή την απειλή.

Αναφορές κάνουν λόγο για επίγειους υπολογιστές εντός οχυρών, διασυνδεδεμένους με αισθητήρες και δορυφορικά συστήματα, που συνεχίζουν να σκανάρουν τον πλανήτη για σημάδια της απόλυτης επίθεσης. Το όνομα Perimeter δεν είναι τυχαίο: περιμετρική άμυνα του απόλυτου πυρήνα, σαν μια ηλεκτρονική κλεψύδρα που μετράει αντίστροφα το τέλος της ανθρωπότητας. Μόνο που το χέρι που θα τη γυρίσει ανάποδα… μπορεί να μην είναι ανθρώπινο