Υπήρχαν γηροκομεία στην αρχαία Ελλάδα; – Που έμεναν οι ηλικιωμένοι;

Στην αρχαία Ελλάδα, δεν υπήρχαν γηροκομεία με τη σύγχρονη έννοια, αλλά υπήρχαν διαφορετικοί τρόποι φροντίδας των ηλικιωμένων, ανάλογα με την κοινωνική τάξη, την οικογένεια και τη νοοτροπία της κάθε πόλης.

Η μέριμνα των ηλικιωμένων ήταν υποχρέωση των παιδιών τους, ιδιαίτερα των γιων. Ο σεβασμός προς τους γονείς ήταν ιερό καθήκον και καθοριζόταν από τους άγραφους νόμους της κοινωνίας.

Στην Αθήνα, ο Νόμος του Σόλωνα υποχρέωνε τους γιους να φροντίζουν τους γονείς τους στα γηρατειά, διαφορετικά δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν την περιουσία τους.

Οι άγαμοι ή άτεκνοι ηλικιωμένοι ζούσαν με συγγενείς ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, με φίλους.

Υπήρχαν κάποια δημόσια ιδρύματα, αλλά δεν ήταν ακριβώς γηροκομεία. Στην Αθήνα, το Επιδειπνίδιον και το Πρυτανείο προσέφεραν σίτιση και υποστήριξη σε γέροντες που είχαν υπηρετήσει την πόλη ή ήταν ανήμποροι.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ιερά και ναοί φρόντιζαν τους ηλικιωμένους, ιδιαίτερα αν ήταν ιερείς ή προστάτες του ναού.

Στις αγροτικές περιοχές, οι ηλικιωμένοι ζούσαν συχνά στα οικογενειακά κτήματα, βοηθώντας στις ελαφριές δουλειές του σπιτιού. Η πολυμελής οικογένεια ήταν βασικό μοντέλο, οπότε οι ηλικιωμένοι δεν έμεναν μόνοι τους.

Στη Σπάρτη, οι ηλικιωμένοι που δεν μπορούσαν να συντηρηθούν από την οικογένειά τους μπορούσαν να παραμείνουν στα συσσίτια και να δέχονται τροφή από την κοινότητα.

Οι γέροντες με κοινωνική επιρροή συμμετείχαν στη Γερουσία (Γερουσία των 28), συνεχίζοντας να παίζουν ρόλο στη δημόσια ζωή.

Οι φτωχοί και μόνοι ηλικιωμένοι είχαν δύσκολη ζωή και συχνά βασίζονταν στη φιλανθρωπία των συμπολιτών τους ή ζούσαν ως επαίτες.

Υπάρχουν αναφορές για γέροντες που κατέφευγαν σε ναούς ή σε δημόσιους χώρους ζητώντας βοήθεια.