Ήταν 88 χρονών όταν τον καταδίκασαν σε θάνατο. Είχε διδάξει τον Κολοκοτρώνη πώς να πολεμά.

Τον φώναζαν «Παππούλη». Όχι μονάχα από αγάπη ή σεβασμό, αλλά γιατί είχε γεννηθεί το 1745 και ήταν ήδη εβδομηνταπεντάρης όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση. Ο Κολοκοτρώνης τον αποκαλούσε «Μπάρμπα» και άκουγε πρώτα τη γνώμη του πριν πάρει οποιαδήποτε απόφαση. Γιατί δεν ήταν απλά ένας γέρος αγωνιστής. Ήταν ο άνθρωπος που είχε μεγαλώσει τον Θεόδωρο μετά τη δολοφονία του πατέρα του, και του είχε μάθει να πολεμάει.

Το όνομά του ήταν Μήτρος Πέτροβας, γνωστότερος ως Μητροπέτροβας. Γεννημένος στη Γαράντζα της Μεσσηνίας, συμμετείχε ήδη από τα Ορλωφικά του 1770 στις πρώτες επαναστατικές απόπειρες. Ήταν φίλος και συμπολεμιστής του Καπετάν Ζαχαριά και αδελφοποιημένος με τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. Όταν εκείνον τον σκότωσαν οι Οθωμανοί, ο Μήτρος πήρε υπό την προστασία του τον μικρό Θεόδωρο. Τον έμαθε να πολεμά, να ζει στα βουνά και να μη σκύβει ποτέ το κεφάλι.

Όταν μπήκε στην Καλαμάτα, 23 Μαρτίου του 1821, ήταν ήδη 76 χρονών. Προπορεύτηκε μάλιστα του Κολοκοτρώνη, του Παπαφλέσσα, του Μαυρομιχάλη και του Νικηταρά. Όταν έφτασε η μάχη του Βαλτετσίου, του έδωσαν τον δυτικό προμαχώνα. Τον κράτησε όρθιος. Κυριολεκτικά. Δεν κάθισε ούτε στιγμή. Στεκόταν και πυροβολούσε αδιάκοπα. Οι σύντροφοί του του έδιναν τα ντουφέκια τους, ένα-ένα γεμισμένα, για να μην χάνει χρόνο. Διάλεγε καβαλαραίους και δεν λάθευε κανέναν. Είχε γκρεμίσει οκτώ σε ένα μόνο γιουρούσι.

Αντίπαλοί του δεν ήταν μόνο οι Τούρκοι. Όταν ξέσπασαν οι εμφύλιες διαμάχες, πήρε ξεκάθαρη θέση στο πλευρό του Κολοκοτρώνη. Τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Ύδρα, στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία. Τον απελευθέρωσαν όμως γρήγορα, γιατί τον χρειάζονταν. Κι εκείνος, ξανά στο πεδίο, πολέμησε και τον Ιμπραήμ με την ίδια αφοσίωση, αν και είχε φτάσει τα 80 του.

Όταν τελείωσε ο Αγώνας, δεν πήρε τίποτα. Ούτε αξίωμα, ούτε μισθό, ούτε γη. Είδε τον Κολοκοτρώνη να δικάζεται, τον λαό να πεινά και τη χώρα να κυβερνιέται από Βαυαρούς που δεν ήξεραν ούτε λέξη ελληνικά. Δεν άντεξε. Μαζί με τον Καπετάν Γκρίτζαλη, τον γαμπρό του, ξεσήκωσε ξανά την Πελοπόννησο. Το 1834 κατέλαβαν σχεδόν τη μισή, απαιτώντας δικαιοσύνη για τους αγωνιστές.

Η Βαυαρική Αντιβασιλεία απάντησε με σφαίρες. Εκτελέστηκε ο Γκρίτζαλης, εκτελέστηκε ο Τζαμαλής, κι έφτασε και η σειρά του Μητροπέτροβα. Ήταν 88 χρονών. Τον καταδίκασαν σε θάνατο στην Πύλο, αλλά δεν τόλμησαν να τον σκοτώσουν. Δεν άντεχε το χέρι να σηκώσει ξίφος απέναντι σε αυτόν που είχε πολεμήσει παντού και για όλους. Τον φυλάκισαν, κι έμεινε καιρό έγκλειστος.

Κάποτε, του έδωσαν αμνηστία. Επέστρεψε στο χωριό του και πέθανε ήσυχα το 1838. Δεν ήθελε πλούτη. Είχε δει όλους τους φίλους του να φεύγουν. Και δεν μετανόησε ποτέ για τίποτα.