Ηταν αγρότης, έγινε εκατομμυριούχος με τρακτέρ και μετά έφτιαξε τα πιο ακραία supercars

Απο τη φάρμα στα πρώτα τρακτέρ

Ο Ferruccio Lamborghini γεννήθηκε το 1916 στο Ρενάτσο κοντά στη Φεράρα, μέσα σε μια φάρμα με αμπέλια και σιτάρι. Ο πατέρας του κοιτούσε τον καιρό και το χώμα. Εκείνος κοίταζε τα εργαλεία. Λύγιζε μεταλλικά κομμάτια με τα χέρια του, άνοιγε κινητήρες και τους ξανάδενε στο τραπέζι της αποθήκης. Η γη τον τάιζε. Οι μηχανές τον κρατούσαν ξύπνιο τα βράδια.

Στον πόλεμο βρέθηκε σε μονάδα συντήρησης οχημάτων σε νησί του Αιγαίου. Επισκεύαζε φορτηγά και γεννήτριες με ό,τι έβρισκε. Από ένα καμένο έμβολο κρατούσε το μέταλλο που σώζεται. Από τρεις χαλασμένες αντλίες έφτιαχνε μία που δούλευε. Εμαθε να μην περιμένει ανταλλακτικά. Να τα φτιάχνει.

Γύρισε σε μια Ιταλία γεμάτη στρατιωτικά αποθέματα. Στο χωράφι έβλεπε παλιά στρατιωτικά φορτηγά παρκαρισμένα άχρηστα. Τα αγόραζε σε τιμή παλιοσίδερου, έβγαζε κινητήρες, έστηνε σασί και το 1948 παρουσίασε το πρώτο του τρακτέρ με την ονομασία Carioca. Οι αγρότες πλήρωναν σε δόσεις. Τα μηχανήματα δούλευαν από τα χαράματα μέχρι να πέσει το φως. Το 1960 το εργοστάσιο στο Πιέβε ντι Τσεντο έβγαζε χιλιάδες κομμάτια τον χρόνο. Ο λογαριασμός του μεγάλωνε με συγκεκριμένους αριθμούς και συμβόλαια.

Η σύγκρουση με τη Ferrari και η γέννηση της Automobili Lamborghini

Στο γκαράζ του μπήκαν γρήγορα αυτοκίνητα. Alfa Romeo, Lancia, Maserati, Jaguar και κυρίως Ferrari. Οδηγούσε δυνατά στους επαρχιακούς δρόμους της Εμίλια Ρομάνια. Ο συμπλέκτης σε μια Ferrari 250 GT δεν άντεξε. Ανοιξε το κιβώτιο και είδε εξάρτημα παρόμοιο με εκείνο που έβαζε στα τρακτέρ του.

Πέρασε την πόρτα του εργοστασίου στο Μαρανέλο και μίλησε με τον Enzo Ferrari. Η συζήτηση κράτησε λίγο. Εφυγε με μια απόφαση στο μυαλό και οικόπεδο αγορασμένο στο Σαντ Αγκάτα Μπολονιέζε. Το 1963 έστησε εκεί γραμμή παραγωγής με καθαρό δάπεδο και καινούργια μηχανήματα. Πήρε τον Giotto Bizzarrini για τον κινητήρα και έδωσε εντολή για δωδεκακύλινδρο που να γυρίζει ψηλά χωρίς να τρέμει.

Απο την 350 GT στη Miura που άλλαξε τα supercars

Η 350 GT βγήκε πρώτη. Δερμάτινα καθίσματα, ήσυχη καμπίνα, 280 ίπποι κάτω από το καπό. Στην έκθεση του Τορίνο οι επισκέπτες έσκυβαν να δουν τον κινητήρα. Δύο χρόνια μετά, η Miura με τον κινητήρα στο κέντρο έκοψε την ανάσα. Το αμάξωμα χαμηλό σαν να ακουμπάει την άσφαλτο, 350 ίπποι πίσω από τα καθίσματα. Στον δρόμο προς τη Μόντενα ακουγόταν σαν μεταλλικό τύμπανο που ανεβαίνει στροφές.

Στο σήμα έβαλε ταύρο. Του άρεσαν οι ταυρομαχίες και γεννήθηκε στον αστερισμό του Ταύρου. Η φιγούρα έμεινε στο καπό σαν πρόκληση πριν καν γυρίσει το κλειδί.

Η πετρελαϊκή κρίση έσφιξε την αγορά. Οι παραγγελίες μειώθηκαν, οι τράπεζες πίεζαν. Πούλησε τα μερίδιά του και γύρισε στα αμπέλια του στην Ούμπρια. Στα κελάρια μύριζε μούστο και ξύλο βαρελιού. Εκεί περνούσε τα απογεύματα, μακριά από θόρυβο κινητήρων.

Πέθανε στις 20 Φεβρουαρίου 1993. Στους τοίχους παιδικών δωματίων έμειναν αφίσες με χαμηλά αυτοκίνητα και πόρτες που ανοίγουν προς τα πάνω. Στη βάση όλων βρίσκεται ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε έλυνε έναν κινητήρα πάνω σε ξύλινο πάγκο φάρμας και τον ξανάστηνε μέχρι να δουλέψει καλύτερα.

Με πληροφορίες απο Automobili Lamborghini official archive