Ήταν από τις πλουσιότερες οικογένειες της Πόλης και πέθανε εξόριστος στο Παρίσι. Στο τέλος, έκαψαν ακόμα και τα βιβλία του.

Στην Κωνσταντινούπολη των αρχών του 19ου αιώνα, το όνομα Πήλικας σήμαινε πλούτο, κύρος και επιρροή. Ήταν μία από τις πιο ισχυρές ελληνικές οικογένειες της εποχής, με εμπορικές διασυνδέσεις σε Ιταλία και Ρουμανία, και φήμη που ξεπερνούσε τα στενά όρια του Ρωμαίικου. Όμως οι σκιές του μέλλοντος άρχισαν να πυκνώνουν νωρίς. Φοβούμενοι τους επικείμενους διωγμούς, οι Πήλικες εγκατέλειψαν την Πόλη και κατέφυγαν στην Ιθάκη, αγοράζοντας εκεί ολόκληρη περιοχή που θα ονομαστεί Πηλικάτα.

Ο Σπυρίδων Πήλικας, γόνος αυτής της οικογένειας, γεννήθηκε το 1805 στην Πόλη. Δεν έζησε ανέμελα. Σπούδασε νομικά στην Ελβετία, ταξίδεψε στην καρδιά της ευρωπαϊκής σκέψης και ήρθε στην Ελλάδα το 1835, φέρνοντας μαζί του έναν κόσμο ιδεών. Δεν επιδίωξε αρχικά αξιώματα. Έγινε καθηγητής ποινικού δικαίου στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο και κράτησε αποστάσεις από τα κομματικά πάθη της εποχής. Ήταν διανοούμενος. Όχι πολιτικός.

Όμως στην Ελλάδα του Όθωνα, η ουδετερότητα δεν κρατούσε για πολύ. Ο Όθων τον διόρισε Υπουργό Δικαιοσύνης το 1853, κόντρα στη θέλησή του. Ο Πήλικας προσπάθησε να εφαρμόσει ένα σύστημα διοίκησης που είχε μάθει στη δυτική Ευρώπη. Οι συνάδελφοί του δεν τον άντεξαν. Δεν συνεννοούνταν. Η θεωρία συγκρούστηκε με την πολιτική πρακτική. Και η πολιτική πρακτική τον έβγαλε έξω από το σύστημα.

Έμεινε στο υπουργείο λιγότερο από ένα χρόνο. Το 1854 παραιτήθηκε. Η εμπλοκή του στην πολιτική του στοίχισε τα πάντα. Η περιουσία της οικογένειάς του εξανεμίστηκε σταδιακά, ακολουθώντας τη μοίρα πολλών Ελλήνων ευπατρίδων που προσπάθησαν να φέρουν αλλαγές χωρίς να είναι έτοιμο το κράτος να τις δεχτεί.

Ο Σπυρίδων Πήλικας πέθανε το 1861 στο Παρίσι. Μακριά από την Ιθάκη, μακριά από την Πόλη, μακριά από την Αθήνα. Δεν επέστρεψε ποτέ. Και ίσως το πιο τραγικό κομμάτι της ιστορίας να μην ήταν ο θάνατός του, αλλά αυτό που συνέβη μετά.

Η μεγάλη βιβλιοθήκη της οικογένειας Πήλικα στον Σταυρό Ιθάκης —ένα σύνολο σπάνιων εκδόσεων και πολύτιμων τόμων που συγκεντρώθηκαν επί δεκαετίες— παραδόθηκε από άγνοια στη φωτιά. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του σπιτιού, Ιταλός που δεν γνώριζε την αξία τους, τα έκαψε όλα. Σαν να μη θέλησε η Ιστορία να θυμάται τίποτα απ’ όσα προσπάθησε εκείνη η γενιά να φέρει.