Ήταν απόγονος πασάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τελικά έγινε ο πιο αγαπημένος σκιτσογράφος της Αθήνας.
Γεννήθηκε για να κυβερνά, αλλά διάλεξε να σατιρίζει. Ο Αλή Ντίνο έγινε ο πιο αγαπημένος σκιτσογράφος της Αθήνας και έφυγε νωρίς, γελώντας με τη μοίρα.
Γεννήθηκε το 1890 στην Πρέβεζα, σε μια οικογένεια που έφερνε βαρύ όνομα. Ο Αλή Ντίνο ήταν εγγονός του Αμπεντίν πασά, πρώην υπουργού εξωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο δρόμος του έμοιαζε χαραγμένος: πολιτική, αξιώματα, δύναμη. Αλλά εκείνος δεν διάλεξε ούτε τον θρόνο ούτε τη σπάθη. Διάλεξε το μολύβι.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Σορβόνη, το προπύργιο της ευρωπαϊκής διανόησης. Και αντί να φορέσει γραβάτα και επίσημους τίτλους, βρέθηκε με σκονισμένες εφημερίδες και καλαμάρια μελάνι. Έγινε γελοιογράφος σε εφημερίδες όπως η «Πρωία», ο «Ελεύθερος Τύπος» και το «Φλιτ», γεμίζοντας την Αθήνα με μικρά, φαρμακερά αριστουργήματα.
Τα σκίτσα του δεν ήταν πολιτικές επιθέσεις. Ήταν καθημερινές εικόνες, ηθογραφίες, γελαστές μαχαιριές σε μια κοινωνία που έτρεχε και δεν προλάβαινε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Στην απλότητά τους έκρυβαν μια ολόκληρη εποχή. Οι Πρεβεζάνοι, οι Τσάμηδες, οι κυρίες της καλής αθηναϊκής κοινωνίας, όλοι περνούσαν από το χαρτί του Ντίνο.
Το 1915, μόλις στα 25 του, εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας. Δεν άφησε ποτέ την τέχνη του όμως. Στην πολιτική φάνηκε περαστικός. Στο σκίτσο ήταν προορισμένος να μείνει. Οι φίλοι του, ανάμεσά τους και ο Αλέκος Σακελλάριος, τον θυμούνται ως έναν απλό, ζεστό άνθρωπο, με φέρσιμο πιο ευρωπαϊκό παρά αλβανικό.
Παντρεύτηκε μια Ιταλίδα, την Άλμπα Μοντίνι, και μαζί απέκτησαν μια κόρη. Έζησε ανάμεσα σε τρεις πατρίδες και σε δύο γλώσσες, αλλά το σχέδιο του μιλούσε πάντα μόνο ελληνικά.
Το καλοκαίρι του 1938, έπεσε στα σκαλιά του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρεταννία. Το χτύπημα στο κεφάλι ήταν σοβαρό. Νοσηλεύτηκε στον Ευαγγελισμό, πλαισιωμένος από φίλους και δικούς του. Λίγες μέρες πριν πεθάνει, όταν κάποιος τον ρώτησε αν ήταν προληπτικός, γέλασε και είπε: «Προτιμώ να πεθάνω, παρά να το πιστέψω».
Πέθανε την 1η Νοεμβρίου 1938, στα 48 του χρόνια. Το σχέδιο του σταμάτησε, αλλά η γραμμή του δεν χάθηκε. Ο Αλή Ντίνο δεν ήταν μόνο ο πιο αγαπημένος σκιτσογράφος της Αθήνας. Ήταν το μειδίαμα μιας εποχής που δεν πρόλαβε να γεράσει.
Δείτε κάποιες φωτογραφίες και σκίτσα του Αλή Ντίνο που μας παραχώρησε η οικογένειά του
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
