Ήταν ένας απο τους καλύτερους Έλληνες κωμικούς, λίγοι ξέρουν όμως ότι είχε συλληφθεί και εξοριστεί στην Αίγυπτο

Ο Μίμης Φωτόπουλος, ένας από τους πιο αγαπητούς και αναγνωρίσιμους κωμικούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, έζησε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις και προκλήσεις. Γνωστός για το αστείρευτο ταλέντο και το χαρακτηριστικό του χιούμορ, λίγοι γνωρίζουν ότι βίωσε τη σκληρότητα της εξορίας στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια των ταραγμένων χρόνων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Γεννημένος το 1913 στη Ζάτουνα Αρκαδίας, ο Φωτόπουλος μεγάλωσε αντιμετωπίζοντας δυσκολίες, καθώς έχασε τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία. Παρά τις αντιξοότητες, ανέπτυξε μια βαθιά αγάπη για το θέατρο και τη λογοτεχνία, οδηγώντας τον σε σπουδές στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η καριέρα του απογειώθηκε, με συμμετοχές σε πολυάριθμες θεατρικές παραστάσεις και ταινίες, καθιστώντας τον έναν από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της εποχής του.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Φωτόπουλος εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), αναλαμβάνοντας ρόλο διαφωτιστή, μεταδίδοντας τις ιδέες της αντίστασης στον λαό. Το 1944, έγινε μέλος του θιάσου των Ενωμένων Καλλιτεχνών, μιας ομάδας ηθοποιών που προωθούσαν τις αριστερές ιδέες μέσα από τα έργα τους. Οι παραστάσεις τους συχνά λάμβαναν χώρα σε υπόγεια θέατρα, υπό την προστασία του ΕΛΑΣ, για να αποφευχθούν επιθέσεις.

Στα τέλη του 1944, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, το σπίτι του Φωτόπουλου στην Αθήνα καταστράφηκε από πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να χάσει μια πολύτιμη βιβλιοθήκη με πάνω από 2.000 βιβλία. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1945, ενώ βρισκόταν στο Κολωνάκι αναζητώντας εργασία, συνελήφθη μετά από προδοσία ενός συναδέλφου του. Μεταφέρθηκε σε αστυνομικό τμήμα και, λίγες ημέρες αργότερα, μαζί με άλλους κρατούμενους, επιβιβάστηκε σε πλοίο με άγνωστο προορισμό.

Ο τελικός προορισμός ήταν το στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα στην Αίγυπτο, περίπου 150 χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξάνδρειας. Το στρατόπεδο αυτό, που είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως από τους Βρετανούς για τη φύλαξη Γερμανών αιχμαλώτων πολέμου, μετατράπηκε σε χώρο κράτησης για πάνω από 5.000 Έλληνες αριστερούς και αντιστασιακούς. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν ιδιαίτερα σκληρές, με ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Παρά τις κακουχίες, ο Φωτόπουλος βρήκε δύναμη στην τέχνη του. Οργάνωσε θεατρικές παραστάσεις μέσα στο στρατόπεδο, προσπαθώντας να ανυψώσει το ηθικό των συγκρατουμένων του. Αυτή η εμπειρία τον σημάδεψε βαθιά, και αργότερα κατέγραψε τις αναμνήσεις του στο βιβλίο “Το ποτάμι της ζωής μου”, προσφέροντας μια συγκλονιστική μαρτυρία για τις δυσκολίες και τις αντοχές της ανθρώπινης ψυχής.

Μετά την απελευθέρωσή του, ο Φωτόπουλος επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε την καριέρα του, χαρίζοντας γέλιο και χαρά σε γενιές Ελλήνων. Η ιστορία του αποτελεί υπενθύμιση της δύναμης της ανθρώπινης θέλησης και του πώς η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως καταφύγιο ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.