Ήταν φιλόσοφος, γεωγράφος, μετεωρολόγος, πολιτικός, αστρονόμος. Σήμερα δεν έχουμε κανένα από τα γραπτά του.

Γεννημένος γύρω στο 135 π.Χ. στην Απάμεια της Συρίας, ο Ποσειδώνιος έζησε σαν να είχε κάνει συμφωνία με όλους τους θεούς της γνώσης. Μαθητής του στωικού Παναίτιου στην Αθήνα και αργότερα δάσκαλος στη Ρόδο, έφτασε να θεωρείται ο σοφότερος άνθρωπος του κόσμου στη ρωμαϊκή εποχή. Όποιον τομέα κι αν κοιτούσες – φυσική, φιλοσοφία, αστρονομία, γεωγραφία, ιστορία – ο Ποσειδώνιος ήταν ήδη εκεί.

Έγραψε εκατοντάδες έργα. Τόσους τόμους που, σύμφωνα με αρχαίες αναφορές, δεν χωρούσαν σε μία βιβλιοθήκη. Και όμως, τίποτα δεν έφτασε ως εμάς ακέραιο. Ό,τι ξέρουμε για αυτόν, το ξέρουμε από αποσπάσματα σε έργα άλλων. Από τον Στράβωνα και τον Κικέρωνα, μέχρι τον Σενέκα, τον Πτολεμαίο και τον Πλούταρχο. Εκείνοι τον διάβαζαν, εμείς τον μαντεύουμε.

Στα ταξίδια του σε Ισπανία, Γαλατία, Αφρική και Ελλάδα παρατηρούσε τον κόσμο με μάτια επιστήμονα και καρδιά φιλοσόφου. Έζησε ανάμεσα στους Κέλτες, κατέγραψε τις παλίρροιες στον Ατλαντικό, μέτρησε με πρωτοφανή ακρίβεια την περιφέρεια της Γης και μίλησε για το πώς το κλίμα επηρεάζει τη φύση των λαών. Ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η ανθρώπινη ιστορία, οι φυσικές επιστήμες και το Σύμπαν είναι ένα αδιαίρετο σύνολο, δεμένο με μια «συμπάθεια» που σήμερα θα λέγαμε αλληλεξάρτηση.

Ο Ποσειδώνιος σχεδίασε και μηχανισμό παρατήρησης των πλανητών. Κάποιοι πιστεύουν πως αυτός μπορεί να είναι ο δημιουργός του Μηχανισμού των Αντικυθήρων. Πίστευε ότι η Σελήνη προκαλεί τις παλίρροιες, πως ο Ήλιος μεταφέρει ζωή στο Σύμπαν και πως τα πάθη της ψυχής είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης – άποψη σπάνια για στωικό.

Και όμως, δεν έχουμε στα χέρια μας ούτε ένα του βιβλίο. Μόνο φράσεις σκόρπιες, θαμμένες σε έργα άλλων. Λέξεις ενός ανθρώπου που ήξερε τα πάντα αλλά δεν άφησε τίποτα δικό του να σωθεί ολόκληρο. Όχι γιατί δεν έγραψε, αλλά γιατί η Ιστορία έσβησε τις σελίδες.