Ήταν ο γιατρός των φτωχών, των στρατιωτών και των απόκληρων. Και όταν ήρθε η επιδημία, έμεινε δίπλα τους μέχρι τέλους

Ήταν μόλις 10 ετών όταν η οικογένειά του άφησε την Κοζάνη και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι. Ο πατέρας του, Δημήτριος Καρακάσης, σπουδαγμένος στην Πρωσία και ασκημένος στη Βιέννη, υπηρέτησε εκεί ως γιατρός της πόλης και διευθυντής του νοσοκομείου Άγιος Παντελεήμων. Ήταν από τους πρώτους που δεν κοίταξαν ποτέ ταξικά ποιον έχουν μπροστά τους. Αυτό το παράδειγμα έγινε το μέτρο για τον γιο του, Κωνσταντίνο Καρακάση. Τον δικό μας ήρωα.

Σπούδασε Ιατρική στη Βιέννη και μυήθηκε στον κύκλο του Ρήγα Φεραίου. Όταν συνελήφθησαν συνεργάτες του Ρήγα, καταγράφηκε ότι τραγουδούσαν το “Ως πότε παλληκάρια” μαζί του. Ο ίδιος δεν συνελήφθη χάρη στην παρέμβαση του καθηγητή του, Γιόχαν Πέτερ Φρανκ, ο οποίος ως αρχίατρος του αυτοκράτορα τον προστάτευσε. Ο Καρακάσης επέστρεψε στο Βουκουρέστι και ανέλαβε καθήκοντα εκεί όπου άφησε ο πατέρας του. Δεν ήθελε να έχει μόνο ιατρείο. Ήθελε ένα καταφύγιο για κάθε φτωχό που πέθαινε στον δρόμο.

Το 1811 είδε έναν άρρωστο να πεθαίνει σε έναν απόμερο δρόμο. Και τότε, αντί να στραφεί αλλού, ίδρυσε το νοσοκομείο “Φιλανθρωπία”. Δούλεψε σε αυτό χωρίς μισθό μέχρι το τέλος της ζωής του. Για να χρηματοδοτηθεί το έργο, απευθύνθηκε σε βογιάρους, στρατηγούς και ακόμα και στον Ρώσο διοικητή Μιχαήλ Κουτούζοφ. Μέσα σε λίγα χρόνια, το ίδρυμα φιλοξενούσε 200 ασθενείς και είχε δικό του κανονισμό λειτουργίας σε 77 άρθρα. Ο Καρακάσης δεν ήταν μόνο γιατρός. Ήταν διορατικός, ήταν οργανωτής, ήταν άνθρωπος που πίστευε πως η φτώχεια δεν πρέπει να τιμωρείται με αδιαφορία.

Ίδρυσε και τυπογραφείο. Εκεί εκδόθηκαν βιβλία στα ελληνικά και ρουμανικά, μεταφράσεις, θεολογικά έργα, ακόμα και νομοθεσίες. Έκανε ό,τι μπορούσε για να δώσει παιδεία και φως εκεί που υπήρχε μόνο ανάγκη. Όταν ξέσπασε τύφος στο Βουκουρέστι το 1828, ο Κωνσταντίνος Καρακάσης αρνήθηκε να εγκαταλείψει τους ασθενείς στρατιώτες. Αντί να τους απομονώσει, τους στάθηκε.

Πέθανε στα 55 του, όχι επειδή δεν πρόσεχε, αλλά επειδή δεν υπολόγισε τον εαυτό του. Η πόλη του Βουκουρεστίου τον τίμησε, το νοσοκομείο του πήρε το όνομά του, μα στην Ελλάδα τον ξέχασαν. Στη βιβλιοθήκη του νοσοκομείου Φιλανθρωπία, στη Ρουμανία, ακόμα διασώζονται το όνομά του και η μορφή του.