Ήταν ο γιος του μεγαλύτερου ιστορικού της Ελλάδας. Έγραψε για ελευθερία, αγάπη και επανάσταση. Πέθανε πριν προλάβει να τον μάθουμε.

Στην Αθήνα του 1843 γεννιέται ένα παιδί που κουβαλούσε στο επώνυμό του την ιστορία όλης της Ελλάδας. Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος. Ο γιος του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, του ανθρώπου που ένωσε το Βυζάντιο με την αρχαιότητα, αποφασίζει να μη σταθεί στη σκιά του πατέρα του. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, δημοσιεύει ένα επαναστατικό κείμενο με τίτλο «Σκέψεις ενός ληστού», όπου μιλά για την αδικία της κοινωνίας και την ανάγκη ελευθερίας. Κανείς δεν περιμένει ότι αυτό το παιδί με τη φλογερή πένα θα πεθάνει τόσο νέος.

Αριστούχος φοιτητής της Νομικής, διδάκτωρ στα 23 του με διατριβή για τη θεωρία της ποινής στον Πλάτωνα. Βραβευμένος ποιητής, με συλλογές όπως οι «Στόνοι» και οι «Χελιδόνες», έγραφε για αγάπη, πόνο, ιδανικά και τον βαθύ καημό της ύπαρξης. Ήταν ελεγειακός και στομφώδης, μα πάνω απ’ όλα ειλικρινής. Ένα γνήσιο παιδί της Α’ Αθηναϊκής Σχολής, που δεν φοβήθηκε να καταγγείλει με τον λόγο του την παρακμή.

Το θεατρικό του έργο «Συζύγου εκλογή» αγαπήθηκε όσο λίγα ελληνικά έργα. Ανέβηκε όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Ρουμανία. Όμως η φλόγα του έσβησε νωρίς. Μόλις στα τριάντα του, πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση. Δεν πρόλαβε να δει πόσοι θα τον αγαπήσουν στο μέλλον. Δεν πρόλαβε να γίνει ο Παπαρρηγόπουλος της νέας γενιάς.

Κι όμως, στα λίγα του χρόνια έγραψε για τα πάντα: την ελευθερία, τον έρωτα, την Ελλάδα, την επανάσταση, την ανθρώπινη ευθύνη. Και σήμερα, μας κοιτά μέσα από λέξεις γεμάτες πόνο και αλήθεια. Σαν να μην έφυγε ποτέ.