Ήταν ο πρώτος Ολυμπιονίκης απο την Αχαΐα. Και τους καταράστηκε να μην ξανακερδίσουν ποτέ.

Στην αρχαία Δύμη της Αχαΐας γεννήθηκε ένας από τους πρώτους μεγάλους ήρωες των Ολυμπιακών Αγώνων. Τον έλεγαν Οιβώτα, γιο του Οινία. Το όνομά του σήμαινε “βοσκός προβάτων”, αλλά στο στάδιο της Ολυμπίας έτρεξε σαν λύκος. Το 756 π.Χ., στη 6η Ολυμπιάδα, στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου, κι έγινε ο πρώτος Αχαιός που γνώρισε τέτοια δόξα.

Όμως ο Οιβώτας δεν ένιωσε ποτέ δικαιωμένος. Όχι γιατί δεν νίκησε, αλλά γιατί η πατρίδα του δεν του έδωσε τις τιμές που πίστευε πως άξιζε. Κανένα μεγάλο βραβείο, κανένα μνημείο στην Άλτι. Μόνο ένα απλό άγαλμα στη Δύμη. Έβραζε μέσα του. Και σε μια στιγμή πικρίας, προφορά την κατάρα του: «Να μην ξαναδεί ποτέ Αχαιός στεφάνι στην Ολυμπία».

Η κατάρα έπιασε. Για τρεις αιώνες, οι Αχαιοί δεν κατάφεραν να κερδίσουν ούτε ένα αγώνισμα. Οι ιστορίες μιλούν για ταλαντούχους αθλητές που έφταναν μέχρι τον τελικό, αλλά πάντα κάτι πήγαινε στραβά. Έχαναν για ελάχιστο. Σαν κάτι να τους εμπόδιζε. Σαν να τους παρακολουθούσε κάποιος από τα βάθη του χρόνου.

Στο τέλος, οι Αχαιοί ζήτησαν απάντηση από τον Απόλλωνα στους Δελφούς. Το μαντείο ήταν σαφές: αν θέλετε ξανά νίκες, τιμήστε τον Οιβώτα. Όχι με λόγια. Με λατρεία. Με άγαλμα στον ιερό τόπο της Ολυμπίας. Και κάθε φορά που κατεβαίνει Αχαιός στον αγώνα, να του θυσιάζει πρώτα. Κι αν κερδίσει, να στεφανώνει το άγαλμά του.

Το 456 π.Χ., στην 80ή Ολυμπιάδα, στήνεται το άγαλμα του Οιβώτα στην Άλτι, κατόπιν μαντείας. Την ίδια χρονιά, ο Σώστρατος από την Πελλήνη κερδίζει στο στάδιο παίδων. Ήταν η πρώτη νίκη Αχαιού μετά από 300 χρόνια. Η κατάρα είχε λυθεί. Και κάθε φορά που Αχαιός αθλητής διαγωνιζόταν στην Ολυμπία, πρώτα περνούσε από το άγαλμα του Οιβώτα, έκανε σπονδή, και αν νικούσε, το στεφάνωνε με τον δικό του κότινο.

Το άγαλμα έμεινε εκεί για αιώνες. Σύμβολο εκδίκησης, αλλά και συμφιλίωσης. Ο Οιβώτας, από πικραμένος Ολυμπιονίκης, έγινε σχεδόν ιερό πρόσωπο. Όχι για όσα πέτυχε, αλλά για όσα εμπόδισε να πετύχουν οι άλλοι.