Ήταν πρωταθλητής Ελλάδας στην κολύμβηση, τερματοφύλακας του Ολυμπιακού και τον σκότωσαν στο μέτωπο του ’40

Ο Ανδρέας Κουραχάνης μπορούσε να κρατήσει την αναπνοή του περισσότερο από κάθε άλλον. Μπορούσε να βουτήξει σαν καταδύτης, να τρέξει μέσα στο νερό σαν πρωταθλητής και να σηκώσει το κύπελλο σαν φύλακας του τέρματος του Ολυμπιακού. Και όμως, όταν ήρθε ο πόλεμος, δεν κράτησε τίποτα για τον εαυτό του. Πήγε με τα πόδια στην πρώτη γραμμή. Και δεν γύρισε ποτέ.

Ήταν από τους καλύτερους αθλητές της γενιάς του. Πρωταθλητής Ελλάδας στα 200 μέτρα κολύμβησης. Παίκτης της ομάδας πόλο του Ολυμπιακού. Και όχι απλός παίκτης — τερματοφύλακας. Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν καν στολές, κράνη και μπάλα με λάστιχο. Έπαιζαν μέσα σε θάλασσες, σε λιμάνια, με παλιές μπάλες, και έπιαναν με τα χέρια κάθε χτύπημα. Το 1933 και το 1934 πήραν το Πρωτάθλημα Ελλάδας. Ίσως και το 1936, αν και τα στοιχεία γίνονται πιο θολά. Κανείς δεν τα κράτησε όλα. Αλλά εκείνος τα έζησε όλα.

Ήταν ολόκληρη η ζωή του το νερό. Κολυμβητής, καταδύτης, πολίστας, πάντα με το σώμα να βυθίζεται και να ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Μόνο που στο τέλος, εκεί που τον βύθισε η ιστορία, δεν υπήρχε επιφάνεια.

Το 1940 ήρθε ο πόλεμος. Δεν πήγε ως ήρωας. Πήγε ως φαντάρος. Στο Αλβανικό μέτωπο, στο χιόνι, στις πέτρες, στις λάσπες. Εκεί που δεν υπήρχε τέρμα για να φυλάξει, ούτε πισίνα για να βουτήξει. Εκεί όπου βρήκε τον θάνατο. Κανείς δεν έμαθε ακριβώς πού έπεσε. Αλλά ο Ολυμπιακός δεν τον ξέχασε ποτέ.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, το 1955, ο σύλλογος διοργάνωσε τουρνουά στη μνήμη του. Με ομάδες απ’ όλη την Ελλάδα. Για να θυμούνται οι νέοι αθλητές το όνομά του. Όχι γιατί σήκωσε κύπελλα. Αλλά γιατί έφυγε από το γήπεδο για να μπει σε έναν άλλον αγώνα — χωρίς γυρισμό.

Κανείς δεν έγραψε βιβλία για εκείνον. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες του σε ένθετα. Μα κάθε φορά που ένας νέος αθλητής του Ολυμπιακού μπαίνει στην πισίνα, ο Κουραχάνης είναι εκεί. Στα νερά που τον έκαναν πρωταθλητή. Και στη σιωπή που τον έκανε ήρωα.