Ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν στη Σχολή θεάτρου. Ομόρφυνε τις ζωές των παιδιών όλου του κόσμου για πάντα

Κανείς δεν περίμενε κάτι μεγάλο από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Το αγόρι που γεννήθηκε στη μικρή πόλη Όντενσε της Δανίας, σε ένα φτωχικό σπίτι, ήταν ψηλόλιγνο, αδέξιο και ασυνήθιστα ονειροπόλο. Δεν είχε τίποτα από αυτά που έλεγαν πως χρειάζεται κανείς για να πετύχει. Ούτε χρήματα, ούτε ομορφιά, ούτε καν μια σταθερή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν τσαγκάρης και η μητέρα του πλύστρα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η ζωή του έγινε ακόμα πιο δύσκολη. Αλλά ο Χανς είχε ένα δικό του κόσμο, έναν κόσμο που έφτιαχνε στο μυαλό του, γεμάτο πριγκίπισσες, κύκνους και γοργόνες.

Στα 14 του, αποφάσισε ότι έπρεπε να φύγει. Πίστευε πως το πεπρωμένο του βρισκόταν στην Κοπεγχάγη, εκεί που ήταν τα θέατρα, οι ποιητές και οι ηθοποιοί. Ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μπήκε σε μια άμαξα και με λιγοστά χρήματα στην τσέπη του ξεκίνησε για την πρωτεύουσα, με την ελπίδα ότι εκεί θα αναγνωρίσουν το ταλέντο του. Όμως, η πραγματικότητα ήταν σκληρή. Όταν εμφανίστηκε στη Βασιλική Σχολή Θεάτρου, οι υπεύθυνοι γέλασαν. Ήταν πολύ άσχημος, πολύ αδύνατος, με μια περίεργη, τραγουδιστή φωνή. Δεν είχε τη λάμψη ενός ηθοποιού. Ήταν ένα αταίριαστο ασχημόπαπο σε έναν κόσμο κύκνων.

Απογοητευμένος, αλλά όχι ηττημένος, άρχισε να γράφει. Οι λέξεις έγιναν η φωνή του. Άρχισε να πλάθει ιστορίες, ιστορίες που είχαν μέσα τους όλη την αγωνία, τον πόνο, αλλά και την ελπίδα που κουβαλούσε. Ένα από τα πρώτα του παραμύθια ήταν “Το Ασχημόπαπο”, μια ιστορία που δεν έμοιαζε με τα άλλα. Δεν είχε βασιλιάδες και μάγους, αλλά ένα πλάσμα που δεν άνηκε πουθενά. Όπως κι εκείνος.

Σταδιακά, ο κόσμος άρχισε να τον ανακαλύπτει. Τα παραμύθια του δεν ήταν σαν τα παλιά, όπου όλα ήταν απλά και χαρούμενα. Μέσα τους υπήρχε θλίψη, δυσκολίες, απογοήτευση. Η Μικρή Γοργόνα που εγκατέλειψε τη φωνή της για να ζήσει έναν έρωτα που δεν της άξιζε, το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα που πάλεψε με το κρύο και τη μοναξιά, η Βασίλισσα του Χιονιού που πάγωσε τις καρδιές των ανθρώπων. Ήταν ιστορίες γεμάτες συναίσθημα, βγαλμένες από τη ζωή. Δεν ήταν όμορφες με τον συνηθισμένο τρόπο, αλλά είχαν μια βαθιά, σκληρή ομορφιά που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει.

Και τότε, το ασχημόπαπο μεταμορφώθηκε. Ο άντρας που κάποτε κανείς δεν έβρισκε όμορφο, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες της ιστορίας. Τα έργα του μεταφράστηκαν σε δεκάδες γλώσσες, τα παιδιά όλου του κόσμου άκουγαν τις ιστορίες του, τα μάτια τους γέμιζαν δάκρυα και ελπίδα. Ο Χανς δεν έγινε ποτέ αυτό που ήθελε όταν ήταν παιδί. Δεν έγινε ηθοποιός, δεν έλαμψε στη σκηνή, αλλά έλαμψε στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Όταν πέθανε το 1875, ο κόσμος ήταν ήδη διαφορετικός εξαιτίας του. Τα παραμύθια του δεν σταμάτησαν ποτέ να λέγονται. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ένα παιδί κάπου στον κόσμο ανοίγει ένα βιβλίο του και χάνεται σε έναν κόσμο μαγικό. Έναν κόσμο που έφτιαξε ο άνθρωπος που κάποτε όλοι απέρριψαν.