Κατέκτησε το χρυσό στους Ολυμπιακούς με σπασμένο λαιμό. Αυτή είναι η ιστορία του Kurt Angle
Είχε δύο σπασμένους σπονδύλους, τέσσερις τραβηγμένους μύες, και κανείς δεν πίστευε ότι θα αγωνιστεί. Κι όμως, βγήκε πρώτος στον κόσμο.
Ο Kurt Angle ανέβηκε στο ταπί των Ολυμπιακών του 1996 με σπασμένο λαιμό, τέσσερις τραβηγμένους μύες και δύο σπασμένους σπονδύλους. Δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Κι όμως, έφτασε μέχρι τον τελικό και φόρεσε στον λαιμό του ένα χρυσό μετάλλιο. Κυριολεκτικά.
Το ατύχημα είχε γίνει μήνες πριν, στους προκριματικούς. Οι γιατροί του απαγόρευσαν ρητά να συνεχίσει. Είπαν ότι ακόμα και η συμμετοχή του θα ήταν ρίσκο για μόνιμη βλάβη. Εκείνος, όμως, δεν ήθελε να σταματήσει. Ήταν το όνειρο του πατέρα του, και του ίδιου. Δεν ήθελε να γυρίσει πίσω.
Ένας γιατρός συμφώνησε να του δώσει αγωνιστική άδεια με τον όρο να τον ντοπάρει με ενέσεις novocaine πριν από κάθε αγώνα. Έντεκα ενέσεις σε λίγες μέρες. Ένας λαιμός σχεδόν μουδιασμένος. Κι όμως, στάθηκε όρθιος απέναντι στους καλύτερους παλαιστές του κόσμου.
Λίγους μήνες πριν από την Ολυμπιάδα, ο μέντοράς του, Dave Schultz, δολοφονήθηκε. Ο Angle βρισκόταν στις εγκαταστάσεις του Foxcatcher και περίμενε να προπονηθούν μαζί. Αντί για αυτό, έμαθε την είδηση από την τηλεόραση. Δεν πήγε στην κηδεία. Δεν εγκατέλειψε. Συνέχισε. Είχε μια υπόσχεση να τηρήσει.
Πέρασε από προκριματικά, από ημιτελικά, και έφτασε στον τελικό με τον Ιρανό Abbas Jadidi. Ήταν αγώνας ψυχολογίας. Και οι δύο σκόραραν από ένα πόντο. Ο Angle προηγούνταν επειδή ήταν ο τελευταίος που σημείωσε πόντο. Δεν υπήρχε άλλη επίθεση. Ο χρόνος τελείωσε. Και το χρυσό ήταν δικό του.
Όταν του έβαλαν το μετάλλιο στον λαιμό, δεν πανηγύρισε. Έκλαιγε. Ήταν πόνος, ανακούφιση, δικαίωση. Ήταν το χρέος του απέναντι στον εαυτό του, στον πατέρα του και στον προπονητή που δεν πρόλαβε να τον δει να στέκεται στην κορυφή του κόσμου.
Αργότερα, στο WWE, το σύνθημά του έγινε “I won with a broken freaking neck”. Ο κόσμος το έβλεπε σαν ατάκα. Αλλά δεν ήταν. Ήταν η πιο απόλυτη, σιωπηλή, και σκληρή αλήθεια της καριέρας του. Ο ίδιος έλεγε πως δεν θυμάται καλά τις μέρες εκείνες. Θυμάται μόνο τον πόνο και τον στόχο.
Η ιστορία του Kurt Angle έγινε ντοκιμαντέρ, έγινε meme, έγινε ατάκα στο μικρόφωνο. Αλλά πάνω απ’ όλα, είναι μια ιστορία που δείχνει τι σημαίνει να μην σταματάς. Να παλεύεις όχι για το χειροκρότημα, αλλά γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Δεν ήταν ο μόνος που αγωνίστηκε τραυματισμένος. Αλλά ήταν ίσως ο μόνος που αγωνίστηκε έτσι, με τέτοιο βάρος, τέτοια απώλεια, και τέτοιο φινάλε. Γι’ αυτό και το όνομά του γράφτηκε όχι μόνο στον πίνακα των Ολυμπιονικών, αλλά και στην ιστορία του τι σημαίνει να παλεύεις, κυριολεκτικά.
Πηγές
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
