Μάζευαν το αίμα του με βδέλλες γιατί το θεωρούσαν θαυματουργό. Η Ελλάδα τον πολέμησε όσο λίγους

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας μοναχός χωρίς μόρφωση, αλλά με φλογερό λόγο, κατάφερε να αναστατώσει ολόκληρη την Ελλάδα. Ο Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος, γνωστός ως Παπουλάκος, ήταν ένας απλός άνθρωπος που γεννήθηκε στο χωριό Άρμπουνας της Αχαΐας. Ξεκίνησε τη ζωή του ως κρεοπώλης, αλλά στα 60 του χρόνια αποφάσισε να μονάσει και αποσύρθηκε στην απομόνωση. Εκεί, έμαθε να διαβάζει και να γράφει, και όταν βγήκε στον κόσμο ξανά, το μήνυμά του συντάραξε τη χώρα.

Ο Παπουλάκος κήρυττε με πάθος την πίστη στον Θεό, την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες και την αντίσταση στις ξένες επιρροές. Καταδίκαζε τη βαυαρική βασιλεία του Όθωνα, τις δυτικές μεταρρυθμίσεις και την απόσχιση της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι τον λάτρεψαν, θεωρώντας τον άγιο. Σε κάθε χωριό που πήγαινε, χιλιάδες άνθρωποι συνέρρεαν να τον ακούσουν, ενώ πολλοί πίστευαν πως τα ρούχα του και το αίμα του –που το μάζευαν με βδέλλες– είχαν θαυματουργές ιδιότητες.

Η εξουσία όμως δεν τον έβλεπε με καλό μάτι. Ο βασιλιάς Όθων, βλέποντας τη δύναμη που αποκτούσε, τον κυνήγησε με όλη τη δύναμη του κράτους. Στρατός και αξιωματούχοι στάλθηκαν για να τον συλλάβουν, αλλά οι οπαδοί του τον προστάτευαν. Στη Μάνη, χιλιάδες ένοπλοι χωρικοί στάθηκαν απέναντι στον βασιλικό στρατό, έτοιμοι να πολεμήσουν για χάρη του. Τελικά, μόνο με προδοσία κατάφεραν να τον συλλάβουν.

Τον έκλεισαν σε φυλακή στο Ρίο για δύο χρόνια, απομονωμένο. Επρόκειτο να δικαστεί ως στασιαστής, αλλά τα πολιτικά γεγονότα του Κριμαϊκού Πολέμου ανάγκασαν τον Όθωνα να του δώσει αμνηστία. Αντί να τον αφήσουν ελεύθερο, τον εξόρισαν στη Μονή Παναχράντου στην Άνδρο, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του το 1861. Παρά τα όσα πέρασε, οι φτωχοί δεν σταμάτησαν να τον βλέπουν σαν άγιο. Περίπου 160 χρόνια μετά, το 2024, η Ορθόδοξη Εκκλησία τον αναγνώρισε ως τέτοιο, δικαιώνοντας αυτούς που τον ακολουθούσαν με πίστη.