Μόνο 18 μήνες κράτησε αλλά έγινε θρύλος: Τι ήταν το Πόνυ Εξπρές

Τον Απρίλιο του 1860, στην άγρια Δύση των Ηνωμένων Πολιτειών, ξεκινά κάτι που μοιάζει περισσότερο με θρύλο παρά με υπηρεσία. Το Πόνυ Εξπρές: μια αλυσίδα ταχυδρόμων πάνω σε άλογα, που υπόσχονταν να μεταφέρουν γράμματα από το Μιζούρι στην Καλιφόρνια μέσα σε 10 μέρες. Σε μια εποχή χωρίς τηλέφωνα ή σιδηροδρόμους, αυτή η υπόσχεση ακουγόταν σαν μαγεία.

Η απόσταση που έπρεπε να διανύσουν ξεπερνούσε τα 3.000 χιλιόμετρα. Δεν υπήρχε ασφαλής δρόμος, μόνο χιόνια, βροχές, φαράγγια και έρημοι. Οι καβαλάρηδες άλλαζαν άλογο κάθε λίγα χιλιόμετρα και έδιναν τη σακούλα με την αλληλογραφία στον επόμενο, σαν σκυταλοδρομία. Καθένας κάλυπτε 120 χιλιόμετρα την ημέρα, καλπάζοντας σχεδόν ασταμάτητα.

Για να προσληφθείς στο Πόνυ Εξπρές, έπρεπε να είσαι λιγνός, τολμηρός και νέος – συχνά έφηβος. Μια αγγελία της εποχής έγραφε: «Ζητούνται νέοι, αδύνατοι, ορφανοί. Θα διατρέχουν κινδύνους. Μην περιμένετε να ζήσετε πολύ». Παρά τον κίνδυνο, δεκάδες έτρεξαν να δηλώσουν συμμετοχή. Το Πόνυ Εξπρές δεν ήταν δουλειά – ήταν αποστολή.

Η υπηρεσία κάλυπτε τη διαδρομή από το Σεντ Τζόζεφ του Μιζούρι ως το Σακραμέντο της Καλιφόρνια. Στην πορεία, περνούσαν μέσα από περιοχές που ελέγχονταν από ιθαγενείς, διασχίζοντας τις Μεγάλες Πεδιάδες, τα Βραχώδη Όρη και τις σιέρας Νεβάδα. Κάθε σταθμός ήταν μια ελπίδα – για ξεκούραση, για ασφάλεια, για λίγη τροφή.

Παρόλο που ήταν εντυπωσιακά αποτελεσματικό, το Πόνυ Εξπρές δεν άντεξε. Ήταν ακριβό και δύσκολο στη διαχείριση. Μόλις ολοκληρώθηκε η κατασκευή του πρώτου τηλέγραφου μεταξύ ανατολής και δύσης, η ανάγκη για φυσική μεταφορά ειδήσεων εξαφανίστηκε. Το Πόνυ Εξπρές διακόπηκε τον Οκτώβριο του 1861, έπειτα από μόλις 18 μήνες λειτουργίας.

Κι όμως, η φήμη του δεν έσβησε ποτέ. Στις ΗΠΑ έγινε σύμβολο της επιμονής και του πρωτοποριακού πνεύματος. Οι καβαλάρηδές του πέρασαν στην Ιστορία όπως οι ήρωες των παραμυθιών. Γιατί όσο κι αν κράτησε λίγο, ήταν η απόδειξη ότι ένας κόσμος χωρίς δρόμους, με λίγο θάρρος, μπορούσε να ενωθεί.