Ο Έλληνας που έφτιαξε κινηματογραφική υπερπαραγωγή με άλογα, στρατιώτες και μια γάτα σταρ ονόματι Μις Καλιφόρνια

Το 1931 στην Αθήνα, ένας Έλληνας με το όνομα Αχιλλέας Μαδράς γύριζε ταινία με φουστανέλες, εφέ, μαγικά και ερωτικές σκηνές που προκαλούσαν πανικό. Δεν του έφταναν οι ηθοποιοί, τα στούντιο ή τα χρήματα. Επιστράτευσε 3.000 στρατιώτες, 25 επαγγελματίες, 200 ερασιτέχνες και… μια γάτα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Μις Καλιφόρνια». Η ταινία λεγόταν «Ο Μάγος της Αθήνας».

Ο Μαδράς ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός, σεναριογράφος, παραγωγός και θρύλος του κιτς. Ζωγράφιζε στο χέρι τα καρέ της ταινίας του για να τη βαφτίσει «έγχρωμη». Το αποτέλεσμα ήταν πρόσωπα σε βυσσινί, στόματα που κινούνταν χωρίς να ακολουθούνται από τα δόντια και φίδια που ήταν ξύλινα παιδικά παιχνίδια. Οι θεατές γελούσαν, οι κριτικοί τον έσφαζαν, αλλά εκείνος πίστευε πως άφηνε έργο ζωής.

Το γύρισμα ήταν απολαυστικά χαοτικό. Τα αρνιά της σκηνής του γλεντιού καταναλώνονταν πριν γυριστεί το πλάνο, οι νεκροί της μάχης σηκώνονταν να ξαναπολεμήσουν, και ο φωτογράφος της παραγωγής εμφανιζόταν στις σκηνές ντυμένος τσολιάς σε περίπτωση που τον πιάσει η κάμερα. Δύο περαστικοί παππούδες αυτοπροτάθηκαν ως πρόεδρος κοινότητας και τοκογλύφος, και τελικά έπαιξαν.

Η πρωταγωνίστρια –σύζυγός του– Φρίντα Πουπελίνα εμφανίστηκε σχεδόν γυμνή και βάφτισε την ταινία σκάνδαλο. Ο ελληνικός Τύπος ζητούσε λογοκρισία. Ο κόσμος ξεκαρδιζόταν, αλλά ο Μαδράς συνέχιζε να μιλά με σοβαρότητα για «προώθηση της κινηματογραφικής τέχνης». Μάλιστα είχε γράψει ότι στην Αμερική είχε σκηνοθετήσει για τη Metro-Goldwyn-Mayer. Δεν υπήρχε ίχνος αλήθειας σ’ αυτό.

Ο ρόλος του βασιλιά Όθωνα στην ταινία «Μαρία Πενταγιώτισσα» ανατέθηκε σε τραπεζικό υπάλληλο της Τράπεζας Αθηνών, επειδή του έδωσε χορηγία. Οι σκηνές γυρίστηκαν σε αυθεντικά βασιλικά έπιπλα που δανείστηκαν από μουσείο. Η σχολή κινηματογράφου που ίδρυσε ο Μαδράς λίγο πριν τον πόλεμο έλεγε ότι αν δεν κάνει τους μαθητές της αστέρες, τουλάχιστον θα τους μάθει λογοτεχνία.

Η κριτική τον γελοιοποίησε. Του έλεγαν να αλλάζει κάλτσες, να σταματήσει να φουσκώνει το εγώ του και να αφήσει τις φαντασιώσεις περί καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας. Ο ίδιος πίστευε ότι στα 55 ξεκινούν τα αληθινά νιάτα. Και πέθανε πιστεύοντας πως κάποτε θα τον δικαιώσει η ιστορία. Πράγμα που τελικά… ίσως συνέβη.