Ο Έλληνας που έκανε τον Λόφο του Αγίου Αιμιλιανού παράδεισο με πεύκα και κυπαρίσσια
Ο λόφος του Αγίου Αιμιλιανού έγινε ένας καταπράσινος παράδεισος χάρη στον Γεώργιο Σκουζέ, που με δικά του έξοδα τον διαμόρφωσε με δέντρα, δεξαμενές και αγάπη για την Αθήνα.
Ονομάζονταν Γεώργιος Σκουζές. Ήταν Αθηναίος, πλούσιος, τραπεζίτης, μα πάνω απ’ όλα ήταν από αυτούς που ήξεραν να αγαπούν τον τόπο τους όχι με λόγια αλλά με έργα. Όταν το 1884 αποφάσισε να αγοράσει ένα κομμάτι γης στον λόφο του Αγίου Αιμιλιανού, λίγοι φαντάζονταν τι σκόπευε να κάνει με αυτό. Ήταν μια περιοχή που μέχρι τότε δεν είχε τη σημερινή της αξία. Κι όμως, εκείνος είχε σχέδιο.
Το κτήμα εκτεινόταν σε περίπου 80 στρέμματα. Ο Σκουζές δεν αγόρασε απλώς γη, αλλά άρχισε να τη διαμορφώνει με μεράκι και φροντίδα. Έχτισε φράχτες, φύτεψε οπωροφόρα δέντρα, ελαιόδεντρα, κυπαρίσσια και πεύκα. Όπου υπήρχε χώμα, έβαζε ζωή. Έφτιαξε δεξαμενή και εγκατέστησε ατμομηχανή για να ποτίζει όλο αυτό το πράσινο. Για την εποχή, κάτι τέτοιο θεωρούνταν σχεδόν επιστημονική φαντασία.
Ο λόφος έγινε καταφύγιο. Ένα κομμάτι γης που έμοιαζε με παράδεισο. Ήταν ο τρόπος του Σκουζέ να τιμήσει την πόλη του. Και ταυτόχρονα, να την προετοιμάσει για το μέλλον. Γιατί ήξερε ότι όσα χτίζονται σωστά, μένουν.
Η εκκλησία του Αγίου Αιμιλιανού ήταν ήδη εκεί. Παμπάλαια, βυζαντινή, σιωπηλή. Ο Σκουζές τη φρόντισε, την προστάτεψε, την άφησε στο κέντρο αυτής της πράσινης ανάσας, σαν φάρο. Και ο κόσμος άρχισε να μιλάει για τον λόφο που άλλαξε. Για τον λόφο που έγινε «ο λόφος του Σκουζέ».
Σήμερα, λίγοι θυμούνται ποιος τον μετέτρεψε σε παράδεισο. Όμως ο αέρας που φυσάει ανάμεσα στα κυπαρίσσια, τα νερά που ακόμη κυλούν ήσυχα στη δεξαμενή, το άρωμα των πεύκων τα πρωινά του καλοκαιριού… όλα αυτά είναι η σιωπηλή υπογραφή ενός ανθρώπου που δεν ζήτησε τίποτα. Μόνο να κάνει κάτι όμορφο για τον τόπο του.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
