Ο Έλληνας στρατιωτικός αεροπόρος που πέταξε χωρίς αλεξίπτωτο, έριξε χειροβομβίδες από το αεροπλάνο του και γύρισε με τρύπια φτερά

Το 1912, σε μια χώρα που ακόμη θέρμαινε το γάλα με φωταέριο, ο Δημήτριος Καμπέρος απογειωνόταν με ένα διπλάνο από ξύλο και ύφασμα. Ήταν ο πρώτος Έλληνας στρατιωτικός αεροπόρος. Δεν πετούσε για φιγούρα. Πετούσε για πόλεμο. Χωρίς ραντάρ, χωρίς αλεξίπτωτο, χωρίς προηγούμενο.

Η πρώτη του πτήση έγινε σε άσκηση του στρατού. Όταν το αεροπλάνο παρουσίασε βλάβη, το εγκατέλειψε στον αέρα χωρίς αλεξίπτωτο. Πήδηξε και σώθηκε. Από τότε τον φώναζαν Τρελοκαμπέρο. Δεν ήταν βρισιά. Ήταν ο τίτλος ενός ανθρώπου που έκανε το αδιανόητο.

Λίγο μετά, το 1912, πέταξε πάνω από τη Θεσσαλία, παρατηρώντας τις θέσεις του εχθρού. Ήταν η πρώτη φορά παγκοσμίως που ένα αεροπλάνο χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτική αποστολή. Όχι για να ρίξει βόμβες με μηχανισμό, αλλά χειροβομβίδες με το χέρι, από το κάθισμα του πιλότου. Στο Μπιζάνι και τον Αμβρακικό, επόπτευε και πετούσε σαν να ήταν μέρος του ίδιου του τοπίου.

Όταν προσγειώθηκε, το αεροπλάνο του ήταν διάτρητο από σφαίρες. Οι Τούρκοι είχαν πυροβολήσει ξανά και ξανά, αλλά εκείνος επέστρεψε σώος. Ή από καθαρή τύχη, ή γιατί δεν ήξερε ότι δεν γίνεται.

Το ίδιο του το αεροπλάνο το τροποποίησε μόνος του σε υδροπλάνο. Και πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας με 110 χιλιόμετρα την ώρα. Σε μια εποχή που οι άλλες χώρες μόλις μάθαιναν τι είναι πτήση.

Υπηρέτησε για χρόνια στη Σχολή Αεροπορίας στο Τατόι, έγινε υποδιοικητής, εκπαιδευτής, μέντορας. Και όταν όλα τελείωσαν, πετούσε στην Ανεμολέσχη του Φαλήρου. Όχι επειδή έπρεπε. Αλλά γιατί μόνο εκεί ένιωθε σπίτι του.

Πέθανε ήσυχα, στο σπίτι του, το 1942. Άναψε φωταέριο για να ζεστάνει λίγο γάλα και αποκοιμήθηκε. Πέθανε από ασφυξία. Όχι από πτώση. Όχι από σφαίρα. Αλλά από κάτι τελείως γήινο. Ίσως γιατί στον ουρανό είχε ήδη εξαντλήσει το μερίδιό του από τον κίνδυνο.

Το όνομά του πέρασε στη γλώσσα. Όταν λέμε «τρελοκαμπέρω» για κάποιον παράτολμο, είναι σαν να λέμε “θυμήσου τον πρώτο που δεν φοβήθηκε τον ουρανό”. Ο Δημήτριος Καμπέρος δεν ήταν απλώς πιλότος. Ήταν η αρχή. Και ακόμα και σήμερα, τα φτερά του κάνουν θόρυβο.