Ο γεωπόνος που έγραψε το πιο σοκαριστικό θεατρικό της Ελλάδας

Δεν είχε μεγαλώσει στο θέατρο. Μεγάλωσε στη Μυτιλήνη, έγινε γεωπόνος και βρέθηκε στον Έβρο, να διδάσκει στους αγρότες πώς να σπέρνουν, πώς να ποτίζουν, πώς να επιβιώσουν. Αλλά στα βράδια, άλλαζε ρόλο. Έπαιρνε παιδιά του χωριού και έστηνε παραστάσεις σε αποθήκες, σχολεία και στάβλους. Εκεί γεννήθηκε κάτι μοναδικό: το αγροτικό θέατρο. Όχι ως φολκλόρ, αλλά ως πράξη βαθιάς εκπαίδευσης και συγκίνησης.

Το όνομά του ήταν Αλέκος Γαλανός. Δεν ήταν γνωστός όσο άλλοι θεατρικοί συγγραφείς. Και όμως, έγραψε ένα έργο που έσπασε τα όρια: τα Κόκκινα Φανάρια. Δεν ήταν απλώς ένα θεατρικό για την πορνεία. Ήταν ένα χαστούκι στην υποκρισία της εποχής, μια βραδυφλεγής βόμβα που μίλησε για τις γυναίκες εκείνες που η κοινωνία έκρυβε, και το κοινό χειροκρότησε όρθιο. Η ταινία που βασίστηκε στο έργο του προτάθηκε για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1964.

Πριν απ’ όλα αυτά, δίδασκε στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και σκηνοθετούσε παραστάσεις με φοιτητές στο Ζάγκρεμπ. Την ημέρα υπάλληλος του Υπουργείου Γεωργίας. Τη νύχτα, σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας. Ήταν από τους πρώτους που είδαν το ραδιόφωνο και την τηλεόραση ως εργαλεία κοινωνικής παιδείας. Δημιούργησε σειρές για αγρότες, μίλησε για την υγεία, τη διατροφή, τις καλλιέργειες, αλλά πάντα με θεατρικότητα, με στόρι, με φωνή που σε τράβαγε να ακούσεις.

Δεν έζησε τη ζωή ενός καλλιτέχνη πολυτελείας. Τον χτύπησε η αρρώστια. Και τότε αποφάσισε να αποσυρθεί στο Άγιο Όρος. Έγινε δόκιμος μοναχός, άφησε για λίγο πίσω του τα φώτα και τις σκηνές. Εκεί, μέσα στη σιωπή, έγραψε ένα βιβλίο: «Με το Σταυρό και το ξίφος», εμπνευσμένο από τους Σαράντα Μάρτυρες. Ήταν πιο πολύ μια εξομολόγηση. Μια τελευταία πράξη.

Τα έργα του δεν είναι πολλά. Κάποια, όπως το «Δεν έχει πλοίο» ή το «Είμαι σκύλος», δεν ανέβηκαν ποτέ. Όμως όλα είχαν κάτι κοινό: δεν ήθελαν να εντυπωσιάσουν. Ήθελαν να πουν μια ιστορία. Να σε κάνουν να νιώσεις, να δεις αυτό που κρύβεται κάτω από τα φώτα.

Πέθανε το 2008, άρρωστος, μακριά από τα φώτα. Η καρδιά του έμεινε στο χωριό, στο ραδιόφωνο, στο θεατράκι της επαρχίας, στους ανθρώπους της γης. Δεν έγινε διάσημος όσο άξιζε. Αλλά έγραψε το πιο σπαρακτικό έργο της νεότερης ελληνικής θεατρικής ιστορίας. Και το έγραψε σαν γεωπόνος.