Ο γιατρός που κατέγραψε την έκρηξη της Σαντορίνης και έσωσε τους λεπρούς του νησιού

Το 1812 γεννήθηκε σε ένα λιμάνι της Ρωσίας ένα παιδί που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα σημαδέψει τη ζωή της Σαντορίνης. Ορφανός απο μικρός, μεγάλωσε στο νησί υπό την προστασία του θείου του που ήταν καθολικός αρχιερέας. Στα είκοσι του, με διπλωμα ιατρικής από τη Σιένα, επέστρεψε στην Θήρα. Το όνομά του: Ιωσήφ Δεκιγάλλας.

Για πενήντα χρόνια υπήρξε γιατρός των πάντων. Πήγαινε ακόμα και στο Λοιμοκαθαρτήριο, όπου οι λεπροί ήταν απομονωμένοι. Δεν φοβόταν να τους αγγίξει, να τους μιλήσει, να τους δώσει λίγη ελπίδα. Ήταν απο τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη ενός πραγματικού Λεπροκομείου στην Αθήνα, αλλά δεν τον άκουσαν τότε.

Η έκρηξη που άλλαξε το νησί

Το 1866 το ηφαίστειο ξύπνησε. Οι εκρήξεις τρόμαξαν τους κατοίκους και άλλαξαν το τοπίο. Ο Δεκιγάλλας κρατούσε σημειώσεις, μετρούσε θερμοκρασίες, έβλεπε καινούρια νησάκια να ξεφυτρώνουν μέσα στη θάλασσα. Σε γράμμα του έγραψε: «Η θάλασσα βράζει σαν καζάνι, το νησί δεν είναι πια το ίδιο».

Το βιβλίο που έγραψε για εκείνη την έκρηξη δεν είναι απλά μια επιστημονική μελέτη. Είναι μαρτυρία ενός ανθρώπου που έζησε από κοντά την γέννηση και την καταστροφή μαζί. Στις σελίδες του φαίνεται και η αγάπη του για τον τόπο του, όχι μόνο η ψυχρή παρατήρηση.

Έγραφε όμως και για άλλα. Μια φιλοσοφική γραμματική της ιταλικής γλώσσας, άρθρα για τον μαγνητισμό, ακόμα και για τον τηλεγραφο. Μιλούσε τρεις γλώσσες, συνδύαζε τον γιατρό με τον στοχαστή. Κι όμως, τον θυμούνται πιο πολύ για την ανθρωπιά του, όχι για τα βραβεία ή τις τιμές.

Πέθανε το 1886 στη Σαντορίνη. Στη μνήμη του έμεινε σαν ο γιατρός που στάθηκε δίπλα στους πιο αδύναμους, που κατέγραψε την οργή του ηφαιστείου και που δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει πως η γνώση πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο.