Ο καλόγερος που σκηνοθέτησε τον θάνατό του για να ξεφύγει από τους Τούρκους

Στα χρόνια της οθωμανικής κατοχής, οι ήρωες δεν κρύβονταν μόνο στα βουνά ή στα πεδία των μαχών. Κάποιες φορές, η σωτηρία και η αντίσταση περνούσαν μέσα από απίστευτες πράξεις ευφυΐας και θάρρους. Μια απ’ αυτές είναι η απίστευτη ιστορία του Παρθενίου Περίδη, του Κρητικού μοναχού που κατάφερε να δραπετεύσει από τις φυλακές της Τραπεζούντας σκηνοθετώντας τον ίδιο του τον θάνατο.

Ο Παρθένιος Περίδης, αρχιμανδρίτης και ηγετική μορφή της Κρητικής Επανάστασης του 1866, είχε περάσει τα πάνδεινα για τον αγώνα της ελευθερίας. Μετά από εξορία, αιχμαλωσία και φυλακίσεις, βρέθηκε έγκλειστος στην Τραπεζούντα, αποκομμένος από κάθε ελπίδα διαφυγής. Μαζί με Έλληνες της περιοχής κατέστρωσαν ένα σχέδιο που άγγιζε τα όρια της απίστευτης τόλμης: θα σκηνοθετούσαν τον θάνατό του.

Ο Περίδης προσποιήθηκε πως αρρώστησε βαριά. Με τη βοήθεια ενός Έλληνα γιατρού και της τοπικής ελληνικής κοινότητας, “πέθανε” μέσα στη φυλακή. Ένα φέρετρο κατασκευάστηκε ειδικά, με μικρές οπές ώστε να μπορεί να αναπνέει. Οι αρχές επέτρεψαν την παράδοση της “σωρού” στους Έλληνες για να τον κηδέψουν. Έτσι, μέσα στο φέρετρο, τον μετέφεραν υποτίθεται στο κοιμητήριο, αλλά στη διαδρομή κατάφεραν να τον φυγαδεύσουν κρυφά.

Ο Παρθένιος έμεινε κρυμμένος για λίγο καιρό στην Τραπεζούντα και σύντομα, με τη βοήθεια Ιταλών που έφευγαν για την Ελλάδα, κατάφερε να διαφύγει. Το 1871 πάτησε και πάλι σε ελεύθερο ελληνικό έδαφος, στην Αθήνα. Δεν ήταν ένας απλός επιζών — ήταν το ζωντανό σύμβολο της ανυπότακτης Κρητικής ψυχής.

Μετά την επιστροφή του, δεν σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται για την Κρήτη. Οργάνωνε αποστολές βοήθειας, βοηθούσε πρόσφυγες και σπουδαστές, και σε κάθε ευκαιρία τόνιζε ότι η ελευθερία του νησιού ήταν χρέος ιερό. Μέχρι τα βαθιά γεράματα, παρέμεινε ακούραστος εργάτης της Εθνικής Ιδέας, κρατώντας ζωντανή τη φλόγα ενός ολόκληρου λαού.