Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθαινε από τη δίψα. Του πήγαν νερό να σωθεί. Το έχυσε μπροστά τους για να σωθούν όλοι.
Πέθαινε από τη δίψα. Του έφεραν νερό μέσα σε κράνος για να σωθεί. Εκείνος το έχυσε μπροστά στους άντρες του. Και τότε, σώθηκαν όλοι.
Ήταν το 325 π.Χ. όταν ο Μέγας Αλέξανδρος αποφάσισε να οδηγήσει το στράτευμά του πίσω από την Ινδία προς τα εδάφη της Περσίας. Αντί να ακολουθήσει ασφαλέστερη διαδρομή, διάλεξε τη δυσκολότερη: τη διαβόητη έρημο Γεδρωσία. Το πέρασμα αυτό δεν το είχε επιχειρήσει ούτε ο Κύρος ο Μέγας. Ο Αλέξανδρος ήθελε να δείξει ότι μπορούσε εκεί που όλοι οι άλλοι θα λύγιζαν.
Όμως η Γεδρωσία δεν ήταν ένα πεδίο μάχης. Ήταν τιμωρία. Η θερμοκρασία ανέβαινε αλύπητα και το νερό εξαφανιζόταν από παντού. Η άμμος έκαιγε τις σόλες. Οι άντρες του έλιωναν κάτω από έναν ήλιο που δεν χάριζε τίποτα. Οι καμήλες κατέρρεαν. Άνθρωποι έπεφταν και δεν ξανασηκώνονταν. Ακόμη και ο Αλέξανδρος, ο βασιλιάς των βασιλέων, έλιωνε από τη δίψα, σύμφωνα με τις πηγές.
Ο Αρριανός γράφει πως ο Αλέξανδρος βάδιζε πεζός, μαζί με τους στρατιώτες του, με μεγάλη δυσκολία, κυριευμένος από δίψα και πόνο. Ήταν εξαντλημένος. Δεν ανέβηκε στο άρμα, ούτε καβάλησε άλογο. Περπατούσε μέσα στην ίδια κόλαση με όλους. Ήταν ένα βήμα μακριά από την κατάρρευση.
Κάποιοι άνδρες, πιο ελαφρά οπλισμένοι, στάλθηκαν να ψάξουν για νερό. Κάπου βρήκαν μια μικρή λακκούβα με νερό — ένα θαύμα μέσα στην έρημο. Το μάζεψαν σε ένα κράνος και έτρεξαν να το προσφέρουν στον βασιλιά. Ήταν λίγο. Ήταν ιερό. Και ήταν γι’ αυτόν.
Ο Αλέξανδρος τους ευχαρίστησε. Πήρε το κράνος. Κοίταξε το νερό. Κοίταξε τους στρατιώτες. Και το έχυσε μπροστά τους, λέγοντας πως δεν μπορούσε να πιει μόνος του όταν όλοι οι άλλοι υπέφεραν.
Η εικόνα αυτή δεν ήταν μόνο χειρονομία. Ήταν κίνηση ζωής. Οι στρατιώτες τον κοίταζαν με θαυμασμό και ξαφνικά άρχισαν να νιώθουν λιγότερο διψασμένοι. Ένας βασιλιάς που αρνείται να σωθεί μόνος, έστω και με μια γουλιά, δεν είναι απλώς αρχηγός. Είναι παράδειγμα.
Κανείς δεν ήπιε εκείνη την ώρα. Αλλά όλοι δυνάμωσαν. Και αυτό ήταν πιο δυνατό κι από το νερό.
Χάρη σε αυτή την ηγεσία —και σε εκείνο το άδειο κράνος—, ο Αλέξανδρος κατάφερε να βγάλει τον στρατό του ζωντανό από την πιο ανελέητη έρημο της ιστορίας.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
