Ο πασίγνωστος κεντρικός δρόμος της Αθήνας που παλιά λεγόταν ο δρόμος με τις πιπεριές

Περπατάς δίπλα στο Ζάππειο, κοιτάς τη Βουλή, περνάς τα φανάρια. Δεν φαντάζεσαι ότι κάποτε αυτός ο δρόμος ήταν το πιο πράσινο, το πιο ήσυχο και το πιο βασιλικό κομμάτι της πόλης. Κι όμως, η Λεωφόρος Βασιλίσσης Αμαλίας, η πιο διάσημη λεωφόρος της Αθήνας, είχε άλλοτε ένα παρατσούκλι που κανείς δεν θυμάται: ο δρόμος με τις πιπεριές.

Ήταν επιλογή της ίδιας της βασίλισσας. Η Αμαλία, που είχε αναλάβει προσωπικά τη φροντίδα του κήπου και του αστικού σχεδιασμού της νέας πρωτεύουσας, πρότεινε να φυτευτούν πιπεριές, δηλαδή τα εξωτικά καλλωπιστικά δέντρα schinus molle. Δεν ήταν για το φρούτο. Ήταν για τη σκιά, τη μυρωδιά, την εικόνα μιας λεωφόρου που θα γινόταν βασιλική — κυριολεκτικά.

Από το 1886, η λεωφόρος ήταν ήδη διαμορφωμένη και γεμάτη δέντρα. Οι Αθηναίοι της εποχής περπατούσαν ανάμεσα στις δεντροστοιχίες και έλεγαν πως δεν υπήρχε ωραιότερος δρόμος στην πόλη. Έκαναν περίπατο κάτω απ’ τις πιπεριές. Έβλεπαν την αλλαγή φρουράς, έβλεπαν τα ανάκτορα. Έβλεπαν την Αθήνα να μεγαλώνει.

Τα περισσότερα μέγαρα που χτίστηκαν τότε — οικογένειες με βαριά ονόματα όπως Λουριώτη, Σκουζέ, Τομπάζη, Δραγούμη — δεν υπάρχουν πια. Κατεδαφίστηκαν, χάθηκαν, έδωσαν τη θέση τους σε πολυκατοικίες ή γραφεία. Το μόνο που έμεινε να θυμίζει εκείνη την εικόνα είναι το όνομα: Αμαλίας.

Οι πιπεριές κόπηκαν με τα χρόνια. Οι φωνές, τα κορναρίσματα και οι διαφημιστικές ταμπέλες αντικατέστησαν τη σκιά και το άρωμα του δρόμου. Αλλά αν σταθείς μια μέρα ήσυχος, λίγο μετά το σούρουπο, όταν η κίνηση σταματά και η πόλη μοιάζει παλιά, ίσως ακούσεις ξανά τον ήχο των βημάτων πάνω σε χαλί από φύλλα πιπεριάς.