Ο πρόεδρος της Βουλής που φύτεψε τον Λυκαβηττό με τα ίδια του τα χέρια

Τον λέγανε Ανδρέα Αυγερινό και ήταν από εκείνους τους πολιτικούς που δεν έμειναν μόνο στα έδρανα. Πρόεδρος της Βουλής, υπουργός, ιδρυτής και πρόεδρος σιδηροδρομικής εταιρείας, λάτρης της μουσικής και των ρόδων. Μα πάνω απ’ όλα, ήταν ένας φυσιολάτρης με πάθος τέτοιο που κατάφερε να αλλάξει την εικόνα του πιο εμβληματικού λόφου της Αθήνας: του Λυκαβηττού.

Γεννημένος στον Πύργο το 1820, από οικογένεια με πολιτική παράδοση, έζησε όλη τη ζωή του μέσα στην καρδιά των εξελίξεων. Από μικρός είχε διοριστεί Νομάρχης Αττικής και Διευθυντής της Αστυνομίας των Αθηνών, αλλά η μεγάλη του πορεία ξεκινούσε μόλις. Εξελέγη βουλευτής δεκαπέντε φορές και διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής σε τέσσερις διαφορετικές κοινοβουλευτικές περιόδους. Όμως η ισχύς του δεν τον έκανε υπερόπτη· τον έκανε δημιουργικό.

Δεν ήθελε να βλέπει την Αθήνα γυμνή και σκόνη. Είχε ένα όραμα: να γεμίσει πράσινο η πρωτεύουσα. Και ξεκίνησε από τον Λυκαβηττό. Ο λόφος, που σήμερα τον βλέπουμε πυκνό και περήφανο, ήταν τότε σχεδόν ξερός. Με δική του προσωπική φροντίδα και μέριμνα, άρχισε η δεντροφύτευση που κράτησε χρόνια. Δεν έμεινε στις υπογραφές. Είχε άμεση εμπλοκή. Οι μαρτυρίες λένε πως ανέβαινε συχνά στο λόφο, επέβλεπε, συμβούλευε και καμιά φορά φύτευε και ο ίδιος. Ο τίτλος δεν είναι ρητορικός: φύτεψε τον Λυκαβηττό με τα ίδια του τα χέρια.

Η αγάπη του για τα φυτά φαίνεται και από την προσωπική του κατοικία. Στην έπαυλή του στα Πατήσια, διατηρούσε ένα γιγαντιαίο ανθοκήπιο με εξήντα είδη ρόδων. Ήταν φανατικός καλλιεργητής και άνθρωπος του ωραίου. Η αισθητική του έφτανε μέχρι και τον κήπο της Βουλής, που επίσης διαμορφώθηκε επί ημερών του.

Δεν ήταν μόνο το πράσινο. Ήταν και η παιδεία. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Ωδείου Αθηνών και ενεργότατο στέλεχος της αθηναϊκής Λέσχης. Υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών, Εσωτερικών, Εκκλησιαστικών, Παιδείας και Ναυτικών. Όμως σε όλα αυτά δεν έβαλε ποτέ την προσωπική του ευμάρεια πάνω από το δημόσιο καλό. Ακόμα κι όταν ενεπλάκη σε επιχειρηματικές αντιπαραθέσεις, όπως με τον Σιδηρόδρομο Πύργου – Κατακώλου, έμεινε συνεπής σε μια προσήλωση στο κοινό συμφέρον.

Η πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας του ήρθε όταν αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω της σφαγής στο Δήλεσι. Ένας άνθρωπος με τόσες ευθύνες, ήξερε πότε έπρεπε να αναλάβει το κόστος.

Απεβίωσε το 1896, εν ενεργεία βουλευτής. Είχε τιμηθεί με τον Σταυρό Ταξιαρχών του Σωτήρος και με διακρίσεις από βασιλείς της Ιταλίας, της Ισπανίας και τον ίδιο τον Σουλτάνο.

Ο Λυκαβηττός σήμερα, με τα πεύκα του και τις σκιές του, στέκει σαν σιωπηλό μνημείο. Όχι μόνο της φύσης, αλλά και ενός πολιτικού που νοιάστηκε. Όχι με λόγια. Με πράξεις. Και με χώμα στα χέρια.