Ο Σκυριανός που έκανε φίλο τον Τσέχωφ και άφησε πίσω του μια χαμένη Ελλάδα σε χειρόγραφα

Γεννήθηκε στη Σκύρο το 1855 και πέθανε εκεί το 1900, όμως στο μεταξύ πρόλαβε να ταξιδέψει, να δημιουργήσει, να γράψει και να ζήσει σε πόλεις-σταθμούς για τον ελληνισμό και τον πολιτισμό. Ο Δημήτριος Φαλτάιτς, λογοτέχνης, στοχαστής, ιστοριογράφος, ποιητής και επιχειρηματίας, έζησε μια ζωή που θα μπορούσε να γίνει ταινία. Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον που του έδωσε εφόδια παιδείας και ελευθερίας, γρήγορα βρέθηκε να αναπτύσσει πλούσια κοινωνική και πνευματική δράση στις πιο σπουδαίες πόλεις της Ανατολής.

Στη Σμύρνη παντρεύτηκε την Άννα Μαρτσέλο-Γριμάλδη και εκεί ίδρυσε την Πνευματική Αδερφότητα της Σμύρνης, έναν κύκλο ανθρώπων που συναντιόντουσαν με σκοπό την καλλιέργεια, την ανταλλαγή ιδεών και την ενίσχυση της ελληνικής παιδείας. Όμως δεν έμεινε εκεί. Οι επιχειρηματικές του υποθέσεις τον οδήγησαν στη Ρωσία, όπου έγινε στενός φίλος με τον Αχιλλέα Παράσχο και τον Αντών Τσέχωφ. Δεν ήταν απλώς ένας θαυμαστής – ήταν φίλος, και μέσω αυτού του δεσμού, τα έργα του Τσέχωφ μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα ελληνικά από τον Αγαθοκλή Κωνσταντινίδη.

Ένας Έλληνας του εξωτερικού που δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του. Έγραψε την Ιστορία της Σκύρου, κατέγραψε ταξιδιωτικές αναμνήσεις από Άγιους Τόπους, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Χίο και τη Μυτιλήνη, αλλά και απομνημονεύματα, διδαχές, ομιλίες και φιλοσοφικά δοκίμια. Τα περισσότερα από τα έργα του έμειναν ανέκδοτα. Χειρόγραφα που βρίσκονται ακόμη σε σεντούκια, σε πατάρια και σε προθήκες της οικογένειάς του και των απογόνων του, περιμένουν να ξαναζωντανέψουν.

Πέθανε λίγο πριν το 1900, σε ηλικία μόλις 45 ετών, χωρίς να δει το έργο του να αποκτά τη φήμη που του άξιζε. Κι όμως, ήταν αυτός που ένωσε την ελληνική πνευματική δραστηριότητα της Σμύρνης, του ελληνισμού της Ρωσίας και της γενέτειράς του Σκύρου σε έναν αόρατο ιστό πολιτισμού. Ήταν αυτός που δεν χρειάστηκε να διαφημιστεί για να αφήσει πίσω του έναν θησαυρό.