Ο στρατηγός που τον έθαψαν ζωντανό μαζί με το κάστρο του. Έτσι τιμωρούσαν την ήττα στην Κέρκυρα

Στις 8 Ιουλίου 1716, τα στρατεύματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επιχείρησαν να καταλάβουν την Κέρκυρα, ξεκινώντας μία από τις πιο δραματικές πολιορκίες στην ιστορία του νησιού. Επικεφαλής τους ήταν ο Σερασκέρ Μεχμέτ πασάς, διοικητής στρατού και στόλου, που ήρθε με δεκάδες χιλιάδες άντρες και τεράστιο στόλο, έτοιμος να κυριεύσει αυτό το σημαντικό ενετικό προπύργιο του Ιονίου.

Η πολιορκία ξεκίνησε με βροχή από κανόνια, προσεκτικές επιθέσεις και απόπειρες διάσπασης των τειχών, αλλά οι Κερκυραίοι – μαζί με τις ενετικές δυνάμεις και έναν άγιο: τον Σπυρίδωνα – αντιστάθηκαν με πείσμα. Μέσα σε πέντε εβδομάδες πολέμου, οι Οθωμανοί είχαν χάσει χιλιάδες στρατιώτες. Η αποτυχία τους ήταν ολοκληρωτική, και ο στρατηγός δεν είχε πια τρόπο να εξηγήσει την ήττα του.

Όταν ο Σουλτάνος έμαθε για τη ντροπιαστική αποτυχία στην Κέρκυρα, αποφάσισε να στείλει ένα μήνυμα που θα έμενε στην Ιστορία. Ο Σερασκέρ δεν θα επέστρεφε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Διατάχθηκε να θαφτεί ζωντανός μέσα στο ίδιο το κάστρο που δεν κατάφερε να κατακτήσει. Ο ίδιος και το επιτελείο του οδηγήθηκαν σε ένα αυτοσχέδιο τελετουργικό. Τους έβαλαν μέσα σε μία σπηλιά του φρουρίου, την έφραξαν με πέτρες και χώμα, και άφησαν τη μοίρα να τους τιμωρήσει.

Για αιώνες, ο θρύλος λέει πως κάθε χρόνο, την ημέρα της αποτυχίας της πολιορκίας, ένα μουρμουρητό ακούγεται από το έδαφος κάτω από το παλιό φρούριο. Οι ντόπιοι έλεγαν ότι είναι η φωνή του Σερασκέρ που ακόμα ζητά να επιστρέψει στο παλάτι του. Αλλά η Κέρκυρα δεν του επέτρεψε ποτέ να πατήσει το πόδι του στο νησί ξανά. Τον έθαψε μαζί με τη ντροπή του.

Η Κέρκυρα, που για αιώνες άλλαζε χέρια μεταξύ Ρωμαίων, Ενετών, Γάλλων, Βρετανών και Οθωμανών, έμεινε τότε σταθερή και νικηφόρα. Η πίστη των κατοίκων της και η στρατηγική σημασία του νησιού την έκαναν ασπίδα του Ιονίου. Ο Σερασκέρ έγινε το παράδειγμα για κάθε στρατηγό που θεωρούσε δεδομένη τη νίκη.

Σήμερα, λίγοι γνωρίζουν το σημείο της ταφής. Κάποιοι λένε ότι έχει σφραγιστεί για πάντα. Άλλοι λένε ότι ένα μικρό εκκλησάκι πάνω από το βράχο είναι το μοναδικό σημάδι της καταδίκης του. Όμως η Κέρκυρα θυμάται. Και τιμωρεί την αλαζονεία των ηττημένων, όχι μόνο με ήττα – αλλά με αιώνια σιωπή.