Ο θρύλος του Ολυμπιακού με τα 450 γκολ είχε πρόβλημα στο πόδι και λίγο έλειψε να τον εκτελέσουν

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το φθινόπωρο του 1914. Δεν πρόλαβε να ζήσει παιδική ηλικία με ασφάλεια. Η μητέρα του κινδύνεψε να πεθάνει στη γέννα, και εκείνος βγήκε στον κόσμο με ένα πρόβλημα στα κάτω άκρα που επηρέασε για πάντα το περπάτημά του. Οι άνθρωποι έλεγαν ότι είχε κοντύτερο το καλό του πόδι. Άλλοι μιλούσαν για στραβό τρέξιμο. Εκείνος δεν απαντούσε. Έτρεχε έτσι όπως μπορούσε, και έβαζε γκολ που δεν έμπαιναν ούτε σε όνειρα.

Όταν η Μικρασιατική Καταστροφή σκόρπισε τις ζωές των προσφύγων, η οικογένεια Βάζου πέρασε τη θάλασσα και κατέληξε στη Δραπετσώνα. Ο πατέρας, κρεοπώλης. Ο Γιάννης, παιδί ακόμη, έπιασε δουλειά στο μαγαζί και άφησε το σχολείο στην Ε’ Δημοτικού. Έβλεπε τους μεγάλους να κλωτσούν μπάλα στις αλάνες και κάθε του βήμα, όσο κουτσό κι αν ήταν, τον πήγαινε πιο κοντά στο γήπεδο.

Στα 15 γράφτηκε στον Απόλλωνα Δραπετσώνας, κρυφά απ’ τον πατέρα του. Όταν εκείνος πήγε να τον μαζέψει από μια προπόνηση, βρέθηκε ξαφνικά περικυκλωμένος από συγχαρητήρια: «Εσείς είστε ο πατέρας του Βάζου; Έχετε γιο παικταρά!» Ο πατέρας δεν είπε λέξη. Το βράδυ μόνο του ζήτησε να του εξηγήσει τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Και κατέληξε: «Παίξε όσο θέλεις. Αλλά θέλω να γίνεις άσσος. Θέλω να είμαι περήφανος για σένα».

Δεν άργησε να τον πλησιάσει ο Ολυμπιακός. Το 1931 μπήκε επίσημα στην ομάδα και γρήγορα πήρε θέση βασικού. Μέσα στα επόμενα χρόνια, έγινε ο τρόμος των τερματοφυλάκων. Δεν είχε ταχύτητα. Είχε πείσμα. Δεν είχε κορμί αθλητή. Είχε μυαλό στρατηγού. Έβγαινε συχνά οφσάιντ, αλλά του ήταν αδιάφορο. «Ο προορισμός του κυνηγού είναι να βάζει γκολ. Το οφσάιντ ας το δει ο διαιτητής», έλεγε.

Όμως η ζωή δεν ήταν μόνο γήπεδο. Ήταν και πόλεμος. Κατατάχθηκε, πολέμησε στο Τομόρι, επέστρεψε στον Πειραιά. Στην Κατοχή, άνοιξε μαγαζί με ποτά — ίσως για να ζήσει. Εκεί όμως πιάστηκαν να πωλούν απαγορευμένα είδη. Ο Γιάννης Βάζος κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο από το κατοχικό στρατοδικείο της οδού Σίνα. Δεν ήξερε καν τους υπαίτιους. Η ποινή του μειώθηκε σε πέντε χρόνια. Έμεινε φυλακισμένος έναν χρόνο και δώδεκα μέρες, κάνοντας καταναγκαστικά έργα στο Τατόι. Η χάρη του δόθηκε… ως πανηγυρική χειρονομία των Γερμανών για κάποια στρατιωτική επιτυχία τους.

Όταν βγήκε, είχε χάσει το σπίτι του από βομβαρδισμό, μα όχι τη δίψα του για ποδόσφαιρο. Επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Έγινε αρχισκόρερ ξανά. Έβαλε χατ-τρικ σε τελικό Κυπέλλου. Έγινε διεθνής ξανά μετά από 12 χρόνια. Και τελείωσε με 450 γκολ σε 364 αγώνες. Με στραβό πόδι. Με κουβαλημένο πόνο. Με ψυχή που δεν λύγιζε.

Σήμερα, θεωρείται ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του Ολυμπιακού. Και μάλλον θα μείνει εκεί για πάντα. Γιατί δεν ήταν απλώς ένας παίκτης. Ήταν μια απόδειξη πως το σώμα δεν καθορίζει τον μύθο. Η ψυχή τον καθορίζει.