Ο Τυραννόσαυρος έφαγε όλα τα αυγά και εξαφάνισε τους δεινόσαυρους. Αυτό τουλάχιστον πίστευαν το 1925.

Πριν από τον αστεροειδή. Πριν από την τέφρα, την ηφαιστειακή δραστηριότητα, τις θεωρίες για κλιματική αλλαγή και τις μαζικές εξαφανίσεις, υπήρχε μια εξήγηση πιο… ανατρεπτική. Το 1925, ο παλαιοντολόγος George Wieland πίστευε ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν επειδή ο T. rex είχε πολύ καλή όρεξη. Και συγκεκριμένα, όρεξη για αυγά.

Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο Tyrannosaurus rex ήταν τόσο μεγάλος, τόσο σαρκοβόρος και τόσο ανώτερος σε θηρευτική δύναμη, που δεν του έφταναν πια τα άλλα ενήλικα θηράματα. Άρχισε λοιπόν να καταναλώνει μαζικά τα αυγά άλλων δεινοσαύρων — σε τέτοιο βαθμό που δεν έμειναν επόμενες γενιές. Η ζωή σταμάτησε… πριν καν εκκολαφθεί.

Η θεωρία του Wieland βασιζόταν σε κάποια αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και σε ένα πνεύμα της εποχής που ήθελε τη φύση να αυτοκαταστρέφεται μέσα από υπερβολή. Ο βασιλιάς των δεινοσαύρων έγινε, σε αυτό το σενάριο, όχι απλώς θηρευτής αλλά καταλύτης εξαφάνισης. Ένας φυσικός καταστροφέας, ένα πλάσμα που έφερε το τέλος με την πείνα του.

Δεν ήταν η μόνη «εναλλακτική» εξήγηση που δόθηκε εκείνη την εποχή. Το 1939, ειπώθηκε πως οι δεινόσαυροι ίσως… έγιναν πολύ χαζοί. Η θεωρία υποστήριζε ότι οι εγκέφαλοί τους συρρικνώθηκαν, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επιβιώσουν. Λίγα χρόνια πριν, κάποιος άλλος είχε πει ότι υπέφεραν από αρθρίτιδες και τερηδόνες που τους έκαναν να σβήσουν σαν πολιτισμός.

Η θεωρία του Wieland μπορεί να φαίνεται αστεία σήμερα, αλλά αντικατοπτρίζει κάτι πολύ πιο σοβαρό: την ανθρώπινη ανάγκη να εξηγήσει το ανεξήγητο με εικόνες που καταλαβαίνει. Και τότε, ο T. rex δεν ήταν απλώς δεινόσαυρος. Ήταν τέρατο-σύμβολο της υπεροχής και της υπερβολής.

Η υπόθεση του αστεροειδούς καθιερώθηκε μόλις το 1980, όταν ο Luis και ο Walter Alvarez δημοσίευσαν την έρευνά τους για το στρώμα ιρίδιου στην γεωλογική στρωματογραφία. Μέχρι τότε, οι θεωρίες κυμαίνονταν από το γελοίο έως το απλώς πιθανό. Όμως όλες είχαν κάτι κοινό: προσπαθούσαν να καταλάβουν πώς χάθηκε κάτι τόσο μεγάλο.

Ο T. rex ίσως να μην έφαγε όλα τα αυγά. Ίσως όμως αυτή η παλιά θεωρία να είναι το πιο χαρακτηριστικό αποτύπωμα μιας εποχής που το “γιατί” χτιζόταν με φαντασία — πολύ πριν έρθει η επιστήμη με τους κρατήρες και τις προσομοιώσεις.