Ο τραγουδιστής που πολέμησε και με τον Κυβερνητικό και με το Δημοκρατικό Στρατό

Ο Φώτης Πολυμέρης γεννήθηκε στην Πάτρα στις 20 Φεβρουαρίου 1920 και έφυγε στις 28 Μαΐου 2013.

Υπήρξε ένας από τους πιο προικισμένους ερμηνευτές όλων των εποχών.

Αθάνατες οι συνεργασίες του Φώτη Πολυμέρη και οι στιγμές που σφράγισε με την πηγαία αισθαντική και απολύτως «σωστή» φωνή του: Η κιθάρα του πατέρα, Το τραγούδι του αλήτη, Το βεσπάκι το κορίτσι μου κι εγώ, Το βαλς της μοναξιάς, Για μας κελαηδούν τα πουλιά, Ένας κορίτσαρος, Άστα τα μαλλάκια σου, Ας ερχόσουν για λίγο, Παίξε πλακιώτικη κιθάρα Δυο πράσινα μάτια, Ήρθες αργά, Το σκαλοπάτι σου κ.ά.

Όπως αναφέρει ο ξεχωριστός συγγραφέας Όθων Τσουνάκος, σε αφιέρωμά του Στον Φώτη Πολυμέρη στο περιοδικό Όασις, στο οποίο διετέλεσα διευθυντής σύνταξης:

Κλείνοντας, ας υπενθυμίσουμε ότι ο Φώτης Πολυμέρης ανήκε σε μια γενιά που είχε το «προνόμιο» να ζήσει τις δραματικές -αλλά και εξόχως αντιφατικές- εμπειρίες της περιόδου 1940-1949 (πόλεμος – κατοχή – εμφύλιος) και να εισπράξει τοις μετρητοίς τις συνέπειες της ιστορίας. Ο ίδιος, όπως και οι πάμπολλοι νέοι της εποχής του εντάχτηκε στο κίνημα Εθνικής Αντίστασης κατά των κατακτητών (το 1988 τιμήθηκε από την πολιτεία με αναμνηστικό μετάλλιο για τη συμμετοχή του στο ΕΑΜ), ενώ κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου κλήθηκε και υπηρέτησε τη θητεία του στον κυβερνητικό στρατό. Σε κάθε περίπτωση οι όποιες αντιφατικές εμπειρίες εκείνης της περιόδου δεν μπόρεσαν να ενσταλάξουν στην ψυχή του μίση και πάθη ασύμβατα με τις προσωπικές του αξίες και τις καλλιτεχνικές του ευαισθησίες…