Ο βασιλιάς που πήγε για ειρήνη με τον αντίπαλό του και έφυγε ταπεινωμένος μετά από αγώνα πάλης
Μια ιστορική συνάντηση βασιλιάδων που μετατράπηκε σε ακριβό φιάσκο. Αντί για ειρήνη, ήρθε η ταπείνωση μέσα από έναν αγώνα πάλης.
Το 1520, δύο ηγεμόνες της Ευρώπης αποφάσισαν να ενώσουν τα χέρια τους για την ειρήνη. Όχι όμως σε ένα παλάτι ή με όρκους. Αλλά σε ένα λιβάδι έξω απ’ το Καλέ, σε μια πεδιάδα όπου στήθηκαν σκηνές από ύφασμα χρυσού, αίθουσες από μετάξι και καταρράκτες κρασιού. Η συνάντηση αυτή, γνωστή ως το Πεδίο του Χρυσού Υφάσματος, έμελλε να μείνει στην ιστορία όχι για την ειρήνη, αλλά για έναν ταπεινωτικό αγώνα πάλης.
Ο Άγγλος βασιλιάς και ο αντίπαλός του, μονάρχης της Γαλλίας, μετέφεραν μαζί τους ολόκληρες αυλές, ιππότες, μουσικούς και τεχνίτες. Για 18 μέρες, μονομαχούσαν σε τουρνουά, τραγουδούσαν, έκαναν επίδειξη πλούτου, σε ένα είδος διπλωματικού σόου που ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Το κόστος υπολογίζεται στα σημερινά 19 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν μια Αναγέννηση με σπαθιά και φώτα σκηνής.
Η ειρήνη, όμως, δεν στήνεται μόνο με ύφασμα και γλέντια. Όταν ο Άγγλος βασιλιάς προκάλεσε τον Γάλλο σε φιλικό αγώνα πάλης μπροστά σε όλους, τα πράγματα ξέφυγαν. Πριν προλάβει να ισορροπήσει, ο αντίπαλος τον έριξε στο έδαφος. Ήταν μια στιγμή που παρακολούθησε σιωπηλά ολόκληρη η διπλωματική Ευρώπη. Και μια στιγμή που δεν ξεχάστηκε ποτέ από τον Άγγλο ηγεμόνα.
Λίγες εβδομάδες μετά, εκείνος εγκατέλειψε κάθε σχέδιο συμμαχίας με τον αντίπαλό του και συντάχθηκε με τον μεγαλύτερο εχθρό του. Η συνάντηση που στήθηκε για να ενισχύσει την ειρήνη, κατέληξε να βάλει φωτιά στους επόμενους ευρωπαϊκούς ανταγωνισμούς. Ήταν η εποχή όπου η εξωτερική πολιτική δεν γραφόταν μόνο με πένα, αλλά και με πανοπλία.
Ο καρδινάλιος που οργάνωσε τη συνάντηση, οραματιζόταν μια νέα ισορροπία μεταξύ των μεγάλων της Ευρώπης. Το μόνο που κατάφερε ήταν να αποκαλύψει ότι πίσω από κάθε σπουδαία τελετή, κρύβεται ένας αγώνας κυριαρχίας. Όταν ο ένας πέφτει κάτω, ο άλλος δεν σηκώνει την ειρήνη – σηκώνει σημαία νίκης.
Η πολυτέλεια, η μουσική, οι εκκλησίες από μετάξι, όλα διαλύθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Αυτό που έμεινε, είναι η εικόνα δύο βασιλιάδων που έπαιξαν ειρήνη μπροστά στο κοινό, αλλά πάλεψαν για να νικήσουν ο ένας τον άλλον. Και τελικά, κέρδισε εκείνος που έριξε τον άλλον κάτω.
Ιστορία :
Το αίμα, το γέλιο και οι γυναίκες. Γιατί ο Σεπτίμιος Σεβήρος απαγόρευσε τις γυναικείες μονομαχίες το 200 μ.Χ.
Ένας πόλεμος που κράτησε 116 χρόνια, ξεκίνησε για μια κορώνα και τελείωσε με ένα κανόνι
Ο Πάπας που άντεξε μόνο 23 μέρες και λένε ότι τον δηλητηρίασε ο άνθρωπος του προηγούμενου πάπα